Dag 30 : Crystal River - Zwemmen met manatees

Vanochtend gaat de wekker al om 7:00 uur, vroeg naar bed gisteravond is niet gelukt, dus dat was een korte nacht. Jammer genoeg is het vandaag geheel bewolkt en is er storm op komst, maar de tocht op zoek naar manatees gaat wel door. We worden ontvangen met koffie en koeken en krijgen dan eerst een instructiefilm te zien waarin de regels uitgelegd worden. Als we in het water liggen en we zien een manatee moeten we stoppen met zwemmen en mogen alleen nog maar drijven anders zwemmen de manatees weg, we mogen ze niet storen en moeten het initiatief geheel aan de dieren overlaten. We mogen niet hard praten en moeten onze voeten omhoog houden, alleen drijven op buik of rug. Manatees die niet bang gemaakt worden komen dan vanzelf naar je toe, in dat geval mag je ze aaien aan de zijkant van hun kop.  
Als ze het leuk vinden om met je te spelen dan komen ze met hun snuit naar je toe en draaien ze zich op hun rug om zich op de buik te laten krabbelen.  Zodra de manatee wegzwemt mag je er niet achteraan, maar moet hij de kans krijgen zich terug te trekken.
Na deze film krijgen we allemaal een wetsuit aan, we zijn maar met z’n zessen en vertrekken dan naar de boot. Op de boot staat captain Glenn, die ons nog eens haarfijn uit de doeken doet hoe we met manatees moeten omgaan en dat we ze nooit mogen laten schrikken en niet op hun rug of kop mogen aaien. Uit zijn hele verhaal blijkt duidelijk zijn liefde voor de manatees. Hij blijft benadrukken dat we het initiatief aan de dieren moeten overlaten en nooit zelf op ze af mogen gaan. Hij vertelt ons ook dat de manetees een beschermde diersoort is en dat de wildlife inspectors heel nauwgezet controleren. In 1945 was de manetee bijna uitgestorven in Amerika en hebben de zuidelijke staten een beschermingsprogramma gelanceerd gebaseerd op en veilige omgeving waarin van mensen niets meer te vrezen is. De dieren zijn planteneters en van nature heel gemoedelijk en vredelievend. Dankzij dit beschermingsprogramma en de uiterst strenge naleving is het gelukt om het vertrouwen van de manetees  in mensen te herwinnen. Om deze reden is het ook mogelijk om dit soort excursies te organiseren. In Kings Bay, het gebied waar we nu zijn is de populatie in de laatste decennia toegenomen van 700 naar meer dan 5000 dieren. Captain Glenn, afkomstig uit de Everglades, werkt nog steeds mee aan het wetenschappelijk onderzoek naar de mantees en is niet alleen onze kapitein maar ook onze gids en fotograaf. Als we gaan varen hebben we al binnen 20 minuten de eerste manatee gevonden. Captain Glenn gooit het anker uit, dichtbij een boot van zijn collega die al met zijn snorkelaars in het water ligt. Wij trekken ook onze snorkeluitrusting aan en gaan te water. Zodra captain Glenn in het water ligt komt er een manatee naar hem toe, captain  Glenn is zeer verheugd Charlie weer te zien en kroelt met hem. Helaas is het zicht onderwater zeer slecht door de harde wind en kunnen we onderwater maar een halve meter vooruit kijken zodat iedereen dichtbij elkaar zwemt, met 12 mensen van 2 boten, allen met flippers aan, is dat een beetje lastig. 
Toch krijgen we allemaal de kans om Charlie van dichtbij te bekijken en even te aaien. Charlie vindt het reuze leuk en blijft rondjes zwemmen om de groep, tot er nog een paar boten komen dan zwemt de moeder van Charlie weg en gaat Charlie snel achter zijn moeder aan. Captain Glenn neemt ons op de boot mee naar een andere plek op het water waar wij nog veel meer manatees zien, maar inmiddels is de wind nog meer aangewakkerd en mogen wij, mede in verband met de golfslag en het gevaar van snel wegdrijven niet meer het water in, de storm komt nu snel dichterbij en wij moeten terug in opdracht van het walstation.
We hebben nog een uur zwemtijd tegoed en daarom varen we naar de Crystal Spring, daar in een uitloper zijn in de diepte drie bronnen waarmee de Crystal River wordt gevoed. Het water is daar erg helder en captain Glenn neemt ons al snorkelend mee naar de bronnen. Er zijn daar geen manatees maar wel heel veel vissen en er verschijnt plots een hele grote zoetwater krab. Hij leeft bij de bron en komt telkens tevoorschijn als er een groep snorkelaars op bezoek komt. Hij wandelt dan een paar keer heen en weer, zwaait met zijn poten en poseert voor de foto’s. Volgens de medewerkster die de foto’s op een cd zet, staat de krab op bijna alle cd’s van de groepen die bij de bronnen zijn geweest. Als we ons hebben omgekleed krijgen we nog een kop koffie en warme chocomel om weer op te warmen en gaan dan naar huis om te douchen.
’s Middags gaan wij rijden langs de Kings Bay, het was de bedoeling om te zonnen op het strand, maar het is te bewolkt en het waait te hard. We zwerven wat rond in het natuurgebied en waaien lekker uit op het strand. Als het goed is trekt de storm vannacht over en we hopen dat het morgen weer stralend weer is!