Dag 21 : Vicksburg

We slaan het ontbijt een keertje over en slapen eens lekker uit, dat hadden we echt een keer nodig, het bed is heerlijk in dit hotel. Na het lezen en beantwoorden van wat mailtjes gaan we Vicksburg verkennen. We rijden eerst naar het National Military Park en bezoeken daar het Visitors Center annex museum. De film in het museum toont ons de verschillende veldslagen om Vicksburg, deze hebben meer dan een jaar geduurd, maar toen de Zuiderlingen onder aanvoering van Lt. Generaal John C. Pemberton in Vicksburg zich uiteindelijk overgaven was dat ook het einde van de burgeroorlog. Vicksburg was een zeer welgestelde stad gelegen op een heuvel direct aan de Mississippi River. De stad werd goed verdedigd en door de ligging van de stad was deze zeer moeilijk te veroveren. President Abraham Lincoln noemde Vicksburg “The Key”, hij geloofde “the war can never be brought to a close until that key is in our pocket”. De Noordelingen hebben dan ook alles geprobeerd om Vicksburg in handen te krijgen maar hebben niet één gevecht gewonnen. Het was van groot strategisch belang om deze stad, maar ook de vrije doorgang op de Mississippi in handen te krijgen. Uiteindelijk na ruim een jaar was Vicksburg volledig omsingeld en afgesloten van de buitenwereld, dus ook van nieuwe munitie- en voedselvoorraden. Toen er ook nog difterie en malaria uitbrak onder de soldaten, heeft Lt. Generaal Pemberton zich overgegeven om de rest van zijn manschappen te sparen. De stad kwam zwaar gehavend uit de strijd ondermeer door de beschietingen vanaf het water door de Navy van Lincoln.
Na het museum beginnen we aan een autotour door het park. We komen langs honderden gedenktekens, beelden en monumenten, één voor elk detachement van elke staat die hier gevochten heeft en voor elke officier die hier iets goeds of misschien iets niet helemaal goed gedaan heeft. Daarnaast wordt elke Amerikaanse staat die manschappen heeft geleverd voor de veldslagen rond Vicksburg  geëerd met een groot monument in dit park in de vorm van een enorme gedenknaald of bouwwerk. Halverwege de tour bezoeken we de U.S.S. Caïro, een Ironclad die is gezonken in de Mississippi River tijdens de slag om Vicksburg. Het is geborgen en gedeeltelijk gerestaureerd zodat we een goed beeld krijgen hoe het er toen uit zag.
We maken zelfs nog een rondje “all American way” met de auto over de militaire begraafplaats. Hier liggen 17.000 militairen waarvan 13.000 onbekende soldaten. Als we weer terug zijn bij het begin van de autotour hebben we meer dan 10 miles gereden en dan hebben we het laatste stuk van de route nog overgeslagen. Wat een enorm ere-monument is dit park.
We vervolgen onze route naar Downtown en rijden daar de blauwe ‘Scenic Drive’, we komen daarbij kriskras door allerlei straten en krijgen een goed beeld van ‘Historic Vicksburg’.
Als we op de hoofdstraat even wat willen drinken staan we ineens tegenover het Coca-Cola museum. Het is een heel oud pandje waar nog steeds een winkeltje is gevestigd met daar achter het museum. Dit winkeltje was vroeger een snoepwinkel van Joseph H. Biedenharn, erachter zat een cafeetje waar men cola uit de tap verkocht. Coca-Cola was in 1889 uitgevonden in Atlanta en in 1894 bedacht meneer Biedenharn een manier om cola te bottelen in glazen flesjes zodat het ook elders in het land verkocht kon worden. De originele cola tap uit het cafeetje is nu nog te zien in de winkel, waar nu uiteraard nog steeds flesjes Coca-Cola verkocht worden. Het grote Coca-Cola museum staat natuurlijk in Atlanta, maar het unieke aan deze plaats, is het uitgevonden bottelproces. Dat dit niet zonder gevaar was bleek uit de beschermende kleding die men droeg bij het vullen van de glazen cola flesjes met siroop en sodawater met koolzuur, regelmatig klapten de flesjes uit elkaar, daar had Exota die daar in Nederland in 1970 de dupe van werd toch van kunnen leren?
Om 16:00 uur moeten we onze auto weghalen uit de hoofdstraat en wordt de hele straat afgesloten voor de Parade. Nieuwsgierig blijven we in de buurt om deze happening mee te maken.
Het is een Highschool Parade voor de Football wedstrijd van morgen. Op straat wordt het steeds drukker, het publiek verzamelt zich. Als om 17:15 uur de Parade eindelijk voorbij komt zitten we eerste rang. Het is een lange optocht van open auto’s met op elke auto een mooi opgedirkt meisje. Dit alles begeleid door een muziekkorps vooraan de stoet en alle meiden van de bewuste school, de ‘Warren Central Junior High – Girls Club’ achteraan de stoet. In de optocht rijden nog 3 bloemenwagens met leuzen. De hele optocht rijdt/loopt een stuk van ongeveer 2 kilometer en om 17:30 uur is de Big Parade weer klaar. Leuk zo’n plaatselijk gebeuren.
Voor de begeleiding werden 9 opvallende politievoertuigen ingezet.
Daarna maken we onze “blauwe tocht” af en keren dan terug via de rode ‘Scenic Drive’ naar het National Military Park. Op de terugweg naar het hotel stoppen we bij een typisch Amerikaans BBQ restaurant. Felle verlichting, kale tafels, ijzeren stoelen, ongeïnteresseerd personeel, hartstikke druk, dus lekker eten. 

Dag 20 : Memphis - Vicksburg


Voor we Memphis verlaten rijden we nog even langs het Lorraine Motel, hier is Dr. Martin Luther King vermoord op 6 augustus 1965. Op 39-jarige leeftijd werd hij doodgeschoten door James Earl Ray, terwijl hij op het balkon van zijn motel een menigte van volgelingen toespraak. Dit was het tragische dieptepunt in de roerige jaren 60 waarin ook andere progressieven en voorvechters van burgerrechten in de Verenigde Staten, o.a. president John F. Kennedy (november 1963), Robert F. Kennedy (juni 1968) en Malcolm X (februari 1965), slachtoffer werden van politiek geweld. Het Lorraine Motel maakt nu onderdeel uit van het National Civil Rights Museum. Voor velen is Martin Luther King een symbool voor de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten gebleven. De derde maandag in januari is in de VS de Martin Luther Kingdag, een nationale feestdag, gewijd aan King en zijn gedachtegoed. Best wel weer een indrukwekkende plek om even te zijn. 

Dan rijden we naar het zuiden richting Vicksburg, het wordt een lange rit van meer dan 5 uur. We rijden tussen de katoen velden maar we zijn te vroeg voor het plukseizoen. We zien overal witte velden, maar nog geen oogst. We rijden via de Highway 1 South en 61 South en volgen zoveel mogelijk de loop van de Mississippi. We rijden door enorme moerassen en landbouwgronden, het zijn onafzienbare akkers. Het graan is wel van de akkers en overal zien we enorme silo’s staan, waar vrachtauto’s worden geladen. De bevolking, veelal zwarte landarbeiders of loonwerkers leven veelal in grote vervallen stacaravans naast de landerijen, het geheel maakt een wat armoedige indruk ondanks de meerdere auto’s voor de deur. Opvallend is dat huizen of caravans welke verlaten worden omdat ze te bouwvallig zijn niet worden opgeruimd maar gewoon blijven staan met alle autowrakken van decennia terug er omheen overwoekerd door onkruid en klimop.
In Vicksburg slapen we in het Holiday Inn. Het is een 3 sterren hotel en een stuk luxer dan we doorsnee gewend zijn. We hadden hiervoor weer eens geboden via de veilingsite priceline, het lukt niet elke keer maar soms wel voor een prijs die wij willen betalen. Hier staat wel een “gasten” wasmachine, dus maken we er gelijk gebruik van, na bijna 3 weken is dat wel een keer nodig. ’s Avonds eten we bij een Mexicaans restaurant met de toepasselijk naam El Sombrero welke naast het hotel gelegen is, allerlei heerlijke gerechten met een pikant Mexicaans smaak.  


Dag 19 : Memphis

Het ontbijt stelt hier niet veel voor, alleen maar bagels en muffins en niet eens lekkere bagels. We eten dus maar een broodje die we gisteren in de supermarkt hebben gekocht, eigenlijk bedoeld voor de lunch, maar ook wel geschikt als ontbijt. Aan het eind van de ochtend gaan we wandelen richting de Mississippi, maar een paar straten van ons hotel vandaan. Om op Mud Island te komen moeten we over de brug lopen of met de monorail hangend onder de brug. Dit eiland ligt in de Mississippi en wordt door de gemeente beheerd, er is onder meer een openlucht theater en een museum. Het is erg warm en de brug lijkt erg lang, dus we nemen de monorail. 
Op Mud Island is een miniatuur in steen van de hele loop van de  Mississippi gemaakt, zodat je kunt zien hoe ongelijk de  rivierbodem is en hoe lastig het is om daar te varen. Door deze miniatuur loopt echt water en het is bij deze temperaturen een speelparadijs voor kinderen. We gaan eerst naar het Mississippi museum, hier wordt de historie rond de rivier in Memphis verteld door middel van een lange route over verschillende verdiepingen. We krijgen een audio tour mee met geluidsfragmenten zodat we tijdens de wandeling de sfeer kunnen oproepen uit de diverse tijden. We beginnen bij het leven en werken van de Indianen en zien dan hoe de Mississippi werd ontdekt door de kolonisten. De emigranten uit Europa hebben in de 17de en 18de eeuw de vruchtbare gronden langs de Mississippi in gebruik genomen. We zien daar hoe de scheepvaart zich heeft ontwikkeld van kano’s naar drijvende vlotten, stoomboten naar de diesel aangedreven scheepvaart. 
We nemen een kijkje op een luxe radarboot voor passagiers. Middels een vorm van decorbouw heeft men een gedeelte van zo’n immens groot passagiersschip in verschillende verdiepingen nagebouwd.
Daarna lopen we langs de geschiedenis van de burgeroorlog en zien hoe de diverse oorlogsschepen eruit zagen. In de burgeroorlog hebben veel gevechten zich op de Mississippi afgespeeld, de Noordelingen zijn steeds verder via de rivier naar het Zuiden afgedaald. 
We lopen weer langs een gedeeltelijke replica van een stoom aandreven oorlogsschip en maken het kanoneren vanaf het schip op onze hoofdtelefoon mee. Best wel indrukwekkend, ze schoten met de massieve kanonskogels menig pand op de kade kapot, zo ook in Memphis. 
Als we verder gaan in de tijd komen we in de wereld van de muziek, waarin Memphis natuurlijk ook een grote rol heeft gespeeld. Hier wordt het ontstaan van de Blues en Rock en Roll verteld, eindigend natuurlijk bij Elvis Presley, die op elke straathoek in Memphis wordt geëerd. Best een indrukwekkend museum, als we weer buiten staan hebben we ruim een kilometer gelopen, dat was is wel een ijsje waard. De lucht is blauw en het loopt tegen de 30 C graden.
Na een kleine pauze lopen we een stukje langs de Mississippi, van Memphis naar New Orleans en nog even door naar de Golf van Mexico. Zelfs bij een miniatuur is het een heel eind lopen in de volle zon. Het is een prachtig park en het museum is een echte aanrader.
We gaan terug met de monorail en lopen weer richting Beale Street. Drinken wat bij de enige echte BB King’s Blues Club en gaan dan opzoek naar de Gibson Factory. Dit is misschien wel de beroemdste gitaarfabriek van de wereld. Er worden ook rondleidingen georganiseerd worden, maar niet nu zo blijkt, want enkel de gitaar winkel is open. Omdat wij echt geen verstand van gitaren hebben zullen we de verkopers maar niet lastig vallen en we lopen een beetje moe van het wandelen terug naar het hotel voor een late lunch.
’s Avonds gaan we weer naar Beale Street. In de buurt van het hotel zijn alleen maar grote kantoren, wel in mooi gerestaureerde kolossen, met natuurlijk enorme parkeergarages want de Amerikanen hebben niet zoveel met openbaar vervoer. Overdag is het hier gezellig druk, maar ’s avonds is het erg stil en verlaten. 
Alleen Beale Street is gezellig en levendig. We eten bij de Blue Bird Café omdat dat wordt aangeraden in onze reisgids, het is een typisch Amerikaans restaurant met tl-verlichting en er lijkt grote chaos te heersen. Toch loopt alles op rolletjes ondanks de drukte en de plaatselijk beroemde BBQ ribs blijken inderdaad erg lekker. Het is een must om deze ribs eenmaal in je leven gegeten te hebben en dat is dus geschied. Na het eten wandelen we een paar keer Beale Street op en neer. Het valt op dat je hier alle muziek uit de diverse cafés door elkaar hoort als je op straat loopt, dit in tegenstelling tot Nashville waar je alleen de muziek hoort van het café waar je voor staat. In Nashville zijn de podia in de cafë’s aan de voorkant in de “etalage” van het café gemaakt en gaat het geluid naar achter. In Memphis daarentegen staan de podia achterin en komt het geluid naar voren en naar buiten. Memphis en Nashville zijn allebei muzieksteden maar er zijn ons wel een paar verschillen opgevallen, zo is Nashville veel rijker en schoner dan Mamphis en is Nashville veel verder met renoveren van haar downtown. In Nashville spelen de bandjes door zonder pauze, in Memphis daarentegen nemen ze wel steeds pauzes en valt de sfeer in zo’n café weg.
In Nashville is de entree overal gratis en in Memphis moet je in een aantal cafés $3 tot $5 dollar entree betalen en dat terwijl de consumpties in Memphis duurder zijn. In Nashville is de bevolking overwegend wit en in Memphis overwegend zwart. Dat is ook te horen in de muziekstijlen, in Memphis hoor je vooral blues en soul muziek en in Nashville natuurlijk de country en hillbilly muziek.
We luisteren een tijdje naar een blues bandje, het swingt de pan uit! Daarna gaan we nog even naar de beroemde BB King’s Blues Club om afscheid te nemen van Memphis, immers ook daar moet je geweest zijn. Hier speelt een echt goede band, zoals je van de BB King’s Bleus Club mag verwachten. Met tuitende oren keren we terug in het hotel.

Dag 18 : Memphis - Graceland

We zijn op weg naar Memphis, “Elvis, here we come!” Het is bijna 400 km rijden grotendeels over de Interstate, omdat het gisteravond laat is geworden wordt het verslag van gisteren maar in de auto getypt met op de achtergrond de nieuwe country cd, die snelweg is toch niet zo  interessant.
We zijn vertrokken met regen in Nashville maar in Memphis schijnt de zon en is het een stuk warmer, dat is het voordeel van een stuk in westelijke richting rijden.
We rijden eerst naar Graceland, dat is de plek waar je niet omheen kunt als je in Memphis bent. De enorme parkeerplaatsen zijn bijna leeg, maar het kost ons wel $10 om te mogen parkeren. Het goedkoopste toegangskaartje kost nog eens $31 dollar per persoon, hoezo wordt er nog fors aan Elvis verdiend. Graceland is het landgoed waar Elvis, zijn vrouw, dochter en zijn familie hebben gewoond en wat Elvis Presley voor zichzelf, maar zeker ook voor zijn familie heeft gekocht nadat hij echt doorgebroken was en veel geld verdiende. Elvis heeft het in zijn jeugd niet zo breed gehad en wilde perse dat zijn familie zou meedelen in zijn succes. We worden met een shuttle busje naar de overkant van de weg gebracht en krijgen een audio-tour mee in het Nederlands.
We lopen langs de woonvertrekken en keuken op de begane grond die nog steeds zijn ingericht zoals Elvis deze ontworpen en gekocht heeft. Tijdens de tour horen we ook commentaren van Lisa Marie zijn dochter en van Priscilla zijn ex-vrouw. Opvallend is dat zij heel positief over Elvis oordelen en telkens benadrukken dat hij zo hartelijk, vrolijk en vrijgevig was. De bovenetage was tijdens zijn leven privé en is nog steeds privé, al zijn gasten ontving hij op de benedenverdiepingen.
Daarna lopen we door de ‘trophy building’, hier is een tentoonstelling over zijn carrière en over zijn leven, een lange gang hangt vol met zijn gouden platen en awards. Verder heeft hij in de kelder een snookerruimte met bar laten maken en een relaxte kamer voor film en televisie, die later ook als opname studio dienst heeft gedaan. Naast nog een junglekamer heeft hij in de schuur z’n eigen schietsaloon gecreëerd. Verder op in de tour komen we in de tuin met zwembad, de manege met paarden en de squashhal welke nu is omgebouwd tot memorial naar aanleiding van zijn 25ste sterfdag.
Tot slot worden we nog langs zijn graf geleid, naast hem liggen zijn ouders en zijn oma. Het is een pompeus geheel maar je ziet veel emotie bij de bezoekers. Dagelijks worden er kleine presentjes en bloemen op zijn graf gelegd. We zien bijvoorbeeld en beertje uit Ierland en een plaquette van de Elvis fanclub uit Brazilië. Er hangt daar op die plek een heel aparte sfeer. Na afloop worden we met een busje weer de weg overgezet en komen we in het commercie dorp, één en al souvenirshops en zaaltjes met film en televisiebeelden van de KING !
Dat hebben we vrij snel gezien en we gaan op zoek naar het hotel. Ons hotel ligt dit keer Downtown, dat wil zeggen 8 hoog boven op een parkeergarage. Het is een leuke kamer, jammer dat de beloofde guest laundry (wasmachines) opgedoekt zijn. We zijn wel toe aan wat kleding wassen, maar daar komt nog een oplossing voor. Ook het beloofde high-speed internet lukt niet, we krijgen nauwelijks verbinding, dus het zit een beetje tegen. Zo ook het eten, het vlees was taai, de voodoo aardappelen niet te eten en tot slot broccoli als groente, wat we beide ook niet echt te eten vinden. Soms zit het mee en soms zit het tegen. We lopen daarna door Beale Street, dé uitgaansstraat van Memphis!  Wederom met live muziek maar nu meer op de blues en de soul gericht. Deze straat is maar 3 straten van ons hotel verwijderd, dus lopen we daar naar toe om nog een afzakkertje te halen.

Dag 17 : Nashville

Vandaag is het zondag en ook voor ons een rustdag, lekker niks doen een beetje drentelen en op de laptops neuzen. Alvast een hotel in Memphis geboekt, onze volgende bestemming. In de loop van de middag gaan we naar de nieuwe Grand Ole Opry want dat moet je gezien hebben, bovendien is daar ook de Opry Mills, een megahal die winkelen en vermaak combineert.
Als we aankomen in Opryland zijn een aantal wegen afgesloten, met moeite vinden we de Grand Ole Opry. Het is een nieuw modern gebouw met een mooi park eromheen, voorstellingen zijn er vandaag niet, we kunnen alleen een backstage tour maken. Omdat we denken dat die niet zo heel veel verschilt van de backstage tour in het Ryman Auditorium slaan we deze over, het enige wat we dan nog kunnen doen is rondlopen in de gebruikelijke souvenir winkel. We kopen er een cd met country muziek die is opgenomen in het Grand Ole Opry om ook in de auto Nashville nog te beleven. De Opry Mills is helemaal gesloten wegens algehele verbouwing, het is tenslotte laagseizoen hier. Enigszins teleurgesteld gaan we dan maar op zoek naar het Blue Bird café, dit wordt ook in diverse reisgidsen en forums aanbevolen vanwege de goede muziek en het lekkere eten. Nou dat weten meer mensen want er staat een lange rij voor de deur te wachten tot ze binnen mogen. Het is inmiddels al 17:00 uur geweest en we hebben nog niet veel gezien. Memphis moet je niet bekijken maar beleven, we zeiden het al, dus gaan we maar weer Downtown om nog even de echte Country en Western sound te horen, veel “artiesten” en hun fans lopen in cowboykledij met grote hoeden en op de typische cowboylaarzen.
We gaan eerst maar dineren want de lunch is er bij ingeschoten, dit keer geen steak maar een pasta restaurant. Hier mag je vragen om een paar gratis samples als je de diverse pasta sauzen eerst wilt proeven alvorens een keus te maken. We vragen er een paar en krijgen ze allemaal. Op deze manier weet je zeker dat je echt lekker gaat eten. Na het eten lopen we weer naar Broadway voor een nieuwe kroegentocht.
We laten ons de rest van de avond vermaken door diverse artiesten onder het genot van een Bud-light. Het valt op dat de diverse bandjes helemaal geen pauze nemen, het is non-stop muziek. Soms gaat één van de bandleden even naar buiten om te roken, maar de rest speelt dan gewoon door, drinken doen ze telkens tussendoor een paar slokjes. Zo nu en dan gaat iemand met de fooienpot rond in het café maar ook dan wordt er door de rest van de bandleden gewoon doorgespeeld, ze lijken onvermoeibaar. Tegen middernacht gaan we terug naar het hotel, we hebben Nashville beleefd.

Dag 16 : Nashville

Nashville is een stad waar niet heel veel te zien maar een stad die je moet beleven, Nashville is geen attractiepark, maar is een muziekstad. We slapen dus een keer lekker uit en gaan pas
’s middags op pad. Volgens de receptioniste is het moeilijk en heel duur om een parkeerplek Downtown te vinden, zij raadt ons een taxi aan voor plusminus 15 dollar. Als we in het centrum komen, blijken er lege parkeerplekken genoeg te zijn waar je voor10 á 15 dollar de hele dag kan parkeren, terwijl de taxi heen al $20 kostte. We voelen ons enigszins genept,  temeer we terug een taxi met meter nemen en s’avonds slechts $12,50 voor de terugreis betalen. Downtown is het behoorlijk druk op straat, als wij aankomen is net de sponsorloop tegen borstkanker voorbij en zijn de straten juist weer vrijgegeven voor het verkeer. De hop-on-hop-off tour is, nu ze eindelijk weer kunnen gaan rijden, zo druk dat de wachttijd anderhalf uur bedraagt, dus we gaan zelf maar een stukje lopen. 
Eerst langs het Riverfront park naar Fort Nashborough, dit is een verkleinde replica van het echte fort waar de stad haar naam aan heeft te danken. Aan de overkant van de straat zien we de Coyote Ugly saloon, ons zeer bekend van de gelijknamige film, en we besluiten dat we daar in de loop van de avond zeker even gaan kijken. 
Aan de overkant van het water ligt het LP Field stadium waar vanavond de Nashville Titans spelen. In iedere kroeg en winkel konden we via grote TV schermen de voorbeschouwingen volgen. American Football is real hot in the States en de rivaliteit tussen de steden met hun teams is heel groot.
Dan lopen we door de 2e Ave richting Broadway en komen langs vele cafés, restaurants en winkels. Bijna elke deur waar we langs komen schettert de muziek naar buiten, in de meeste barretjes en cafés is live muziek. 
We lopen door naar de Country Music Hall of Fame, dit gebouw is gebouwd in de vorm van een F-sleutel en aan de voorkant lijken de grote ramen op de zwarte toetsen van een piano. We lopen even rond in de grote hal en in de bijbehorende winkel, daar is een gigantische wand met gouden platen van beroemde Country en Hilbilly zangers uit de omgeving.
We zien af van een rondleiding door het gebouw en gaan naar Broadway Ave waar ook weer veel cafés zijn met live bands. Het stukje waar de meeste cafés zijn heet in de volksmond Honky-Tonk street, hier komt uit letterlijk elke deur de live muziek  je tegemoet. In een van de kroegen nemen we een drankje en luisteren een tijdje naar de band die daar staat. 
Daarna lopen we verder naar het Ryman Auditorium, dit is een heel oud theater waar nu nog steeds 24 uur per dag de radio uitzendingen worden verzorgd. Het theater is gebouwd als kerkzaal maar vanwege zijn perfecte akoestiek begon hier al snel de Grand Ole Opry. Vele beroemde artiesten, zoals Johnny Cash, Hank Williams en Dolly Parton, traden hier op tot er een nieuw en moderner theater gebouwd werd in een buitenwijk, de tegenwoordige Grand Ole Opry. Nadat het Ryman 20 jaar heeft leeggestaan is het toch weer gerestaureerd, er zijn kleedkamer bijgebouwd en er kwam een nieuwe hoofdingang. Het Ryman is in ere hersteld en nog steeds wordt er opgetreden door vele beroemde artiesten, de laatste decennia stonden er onder andere Van Morrison, Bruce Springsteen, Elvis Costello, Earth Wind and Fire en James Brown.
We lopen daarna nog een rondje over Broadway Ave en dan gaan we eten in het Hard Rock café. Na het eten gaan we op kroegentocht in Honky-Tonk street en luisteren zo naar verschillende bandjes onder het genot van een biertje. Voor de bandjes geldt dat zij gratis optreden in de cafés, hooguit vrij drinken hebben en zo nu en dan eens met de fooienpot rondgaan. Iedereen die optreed hoopt natuurlijk gespot en ontdekt te worden, alle grote country artiesten zijn immers zo begonnen.

Aan het eind van de avond lopen we nog een keer naar 2e Ave en gaan naar de Coyote Ugly saloon. Het is net als in de film, de meiden zijn echte coyotes en dansen op de bar. Ze dagen de mannen uit en zijn prikkelend gekleed, het is beslist een heel aparte sfeer. They don’t serve water. Alle bezoekende dames mogen ook op de bar dansen maar wel voor eigen risico, dit is voor de diverse vrijgezellen party’s een echte uitdaging. Het is ook zaterdagavond voor de jeugd in Nashville en het wordt steeds drukker in de kroegen. In een beetje kroeg kunnen honderden mensen en de bandjes wisselen elkaar af of er wordt karaoke gespeeld. Amerikanen kennen weinig gêne en gaan volledig uit hun dak, ondanks dat de drank rijkelijk vloeit is er een uiterste relaxte sfeer. Morgen weer verder!

Dag 15 : Lynchburg (Jack Daniel's Stokerij)

Voordat we vandaag naar Nashville rijden maken we een tussenstop in Lynchburg. Hier ligt de Jack Daniels whiskey stokerij. Deze stokerij ligt heel ironisch in een alcoholvrije streek. Na de algehele drooglegging in Amerika heeft Moore County, waarin Lynchburg ligt, besloten om alcoholvrij te blijven. Om dit nu weer te wijzigen zijn er meer dan 27000 stemmen nodig en zoveel inwoners heeft Moore County niet. De Jack Daniel's stokerij heeft wel een aanpassing in de wet kunnen bewerkstelligen zodat er wel alcohol verkocht mag worden, maar het is niet toegestaan om alcohol te drinken. De stokerij is in Lynchburg gesitueerd omdat er op de plek van de whiskey stokerij een natuurlijke bron is met zeer zuiver water van een altijd constante temperatuur. Dagelijks worden we er gratis rondleidingen gegeven van ongeveer 1 uur. Als wij ons melden is de tour net begonnen met een introductie film en wij kunnen gelijk aansluiten. We moeten eerst opstellen voor de verplichte groepsfoto en worden dan met een busje weggebracht naar het begin van de rondleiding. 
We krijgen eerst een stukje geschiedenis te zien, zoals het oude kantoortje van Jack Daniel's zelf en de oldtimer brandweerwagens die nog op het terrein staan. Daarna worden we meegenomen naar het hele distilleerproces binnen de fabrieksgebouwen en krijgen we uitleg over het maken van de vaten waar de whiskey een paar jaar in moet rijpen. Op diverse plaatsen mogen we ruiken en voelen, maar nergens is er een gelegenheid om te proeven. Wat is er zo bijzonder aan Jack Daniel’s whiskey, het is geen bourbon – het is een Tennessee Whiskey. Jack Daniel's laat men langzaam druppelen - druppel-na-druppel – door drie meter stevig opeengepakte houtskool (gemaakt van harde suikerahorn) alvorens het in de nieuwe verschroeide eiken vaten wordt gedaan om te rijpen. Dankzij dit speciale proces verkrijgt de Jack Daniel's Tennessee Whiskey zijn zeldzame zachte smaak. Het is deze extra fase - charcoal mellowing – die van Jack Daniel's een Tennessee Whiskey maakt. 
Maar proeven, ho maar, na afloop krijgen we een glaasje limonade voor de dorst en is er de mogelijkheid om whisky te kopen in het winkeltje. Er worden per week 5000 vaten whiskey geproduceerd die jarenlang in vaten moeten rijpen, op het complex staan dan ook gigantische “barrel-houses” waar de whiskey op ouderdom komt. Deze vaten worden in de eigen fabriek geproduceerd en slechts eenmalig gebruikt voor het rijpingsproces. Het is mogelijk om je eigen barrel / vat te kopen en de whiskey daar te laten rijpen, een vat kost tussen de $5000 - $9000 en wordt over een afgesproken tijd geleverd. Bedrijven, importeurs, genootschappen en whiskeyclubs kopen zo’n vat, hoewel ……… het Amerikaanse leger de grootste afnemer is van barrels. Iedereen die een barrel koopt krijgt een koperen plaatje met zijn (bedrijfs)naam in de hall of fame aldaar. Bij een volgend vat komt er een insigne op het plaatje. Het zal nog wel even duren voordat ons plaatje daar hangt, wel heb ik zo vast de folder meegenomen. Al met al een heel interessante excursie.
Na de tour gaan we nog even kijken in het Historisch centrum van Lynchburg waar de tijd stil lijkt te staan, ware het niet dat er wel moderne auto’s op het plein staan. We drinken een kopje koffie bij de plaatselijke bakery en vervolgen onze weg naar Nashville. Daar aangekomen blijkt Nashville een enorme stad te zijn met een grote skyline aan hoge gebouwen. We logeren in een buitenwijk en gaan ‘s avonds naarstig op zoek naar een restaurant wat nog een hele tour wordt en de nodige miles (met de auto) kost. 

Dag 14 : Cherokee - Chattanooga

Omdat het gisteren niet is gelukt, gaan we vandaag alsnog naar de Oconaluftee Indian Village. Het is een levend openlucht museum, er is een Indianendorp nagebouwd uit 1760, hedendaagse Indianen laten zien hoe men toen leefden en werkten. We worden rondgeleid door een gids, een afstammeling van 18 jaar die het gidsen naast zijn schoolopleiding doet.
Hij laat ons de diverse hutten en huizen zien uit de verschillende tijdperken tussen  1760 en 1900. Cherokee’s leefden niet in een wigwam maar in lemen hutten. Ook worden ons de diverse oude Indiaanse ambachten, gebruiken en rituelen getoond in de diverse stalletjes op het terrein. 
Echte Indianen in traditionele kledij geven demonstraties. Zo krijgen we te zien hoe Indiaanse vrouwen potten bakken, manden vlechten, en vingerweven. We zien hoe Indiaanse mannen blaaspijlen, pijlpunten van steen, vangkooien en zelfs kano’s maken. Daarnaast maken ze gereedschap om dieren te villen en te bereiden voor de maaltijd. De huid werd gebruikt als kleding, voor schoenen en verfraaiing van het huis, ook werd deze gebruikt voor instrumenten die ze dan weer gebruikten bij diverse rituelen. 
We zien hoe een kano gemaakt werd uit een dikke boomstam zonder dat ze metalen gereedschap hadden. In deze boomstam werd stukje bij beetje een gat gebrand, het hout werd gecontroleerd verbrand en verast, een proces wat maanden in beslag nam. Later toen ze metalen gereedschap hadden konden ze dezelfde kano maken in enkele weken. Tot slot krijgen we nog een voordracht over de verhoudingen tussen de verschillende clans binnen de Cherokee’s en hoe ze tegenwoordig leven. Al met al was het een zeer leerzame ochtend.
Om 12:00 uur rijden we richting Chattanooga. Als we onderweg in een klein dorpje bij een café stoppen voor een kopje koffie, loopt er net een klein oud vrouwtje van een jaar of 80 naar buiten, krom van de reuma. Het verbaasd ons al dat ze een autosleutel in haar hand heeft, maar als we even later om kijken zien we haar staan bij een grote Ford Explorer. Ze klautert omhoog op de bestuurdersplaats en kan nog net over het stuur heen kijken, gas geven kan ze wel want ze spuit weg, grote stofwolken achterlatend.
Lunchen doen we vandaag op een verlaten landweg met broodjes die we smeren in de kofferbak. Het weggetje blijkt achteraf toch niet zo verlaten te zijn want we worden om de 2 minuten aangesproken door passanten of we hulp nodig hebben. Aardige jongens die Amerikanen, maar ja je treft ook niet iedere dag van die leuke Europeanen op jouw landweggetje aan. 
Als we in Chattanooga aankomen gaan we eerst opzoek naar de Chattanooga Choo Choo, dit is een oud spoorwegstation die tot 1970 nog dienst heeft gedaan. Tegenwoordig is het een toeristisch centrum met in het hoofdgebouw een luxe hotel en restaurant. 
In de oude treinstellen die op het station staan zijn ook slaapkamers gemaakt en men kan er zelfs dineren in een oude luxe restauratiewagon. Daarna nemen we een kijkje bij de Southern Belle, een ouderwetse radar boot die 3 maal per dag uitvaart voor een rondvaart over de Tennessee River. Als we in Downtown gaan kijken, is daar niet veel meer te zien dan alleen grote vierkante kantoorgebouwen, niet gezellig dus. We gaan dan maar naar het hotel in een buitenwijk en eten een hapje in een restaurant in de buurt.

Dag 13 : Great Smoky Mountains

Gisteravond hebben we een route uitgezet door de Great Smoky Mountains die we vandaag willen gaan rijden. Het is een route van ruim 150 mijl, 4 uur rijden en dat is dan nog maar de helft van het National Park. Allereerst willen we nog naar het Oconaluftee Indian Village omdat we daar gisteren niet meer aan toe kwamen. Het Oconaluftee Indian Village is een nagebouwd dorp van de Cherokee Indianen gesitueerd in 1760, alles wordt uitgebeeld en nagespeeld door de Cherokee Indianen zelf.  We staan dus vroeg op en zitten al om 9:30 uur in de auto. Als we bij de Indian Village komen is dat nog gesloten, de winteropeningstijden zijn ingegaan en we moeten nog tot minimaal 10:30 uur wachten. Dit wordt voor ons te laat dus rijden we gelijk door naar het Great Smoky Mountain National Park. Het is een mooie route door de bergen met prachtige panorama’s, maar helaas regent het vandaag en hangen de wolken weer zeer laag. We rijden nog wel een zijweg in naar het hoogste punt: de Clingmans Dome in de hoop dat het wolkendek even open trekt, maar eigenlijk weten we wel beter.
Vanaf hier kun je dan nog een halve mijl omhoog lopen via een steile weg naar de uitkijktoren, bij helder weer kun je hier uitkijken over 7 staten. Wij zien echter nog geen 100 meter voor ons uit en wagen ons niet aan de wandeling maar gaan terug naar de route.
Toch zijn we niet voor niets afgeweken van onze route, want naast de weg in de berm loopt een zwarte beer. Hij ploegt de hele berm om op zoek naar eten.


Dat er auto’s naast hem stoppen interesseert hem helemaal niets, zodat wij alle tijd hebben om een aantal foto’s en filmpjes van hem te maken. Dus eindelijk de beer waar we al zo lang op naar zoek waren, staat op nog geen 5 meter van onze auto.
De rest van de panorama punten slaan we maar over en we rijden naar de andere kant van de Smoky Mountains. Als we langs de Laurel Falls komen gaan we toch maar wandelen. De zon is intussen gaan schijnen en het is een prachtige wandeling naar de waterval. Het wandelpad is 2 km lang maar stijgt wel honderden meters. onderweg komen we veel blije gezichten tegen van mensen die het hebben gehaald en weer op de terugweg zijn. De wandeling heen duurt 40 min. gelukkig gaat het terug een stuk sneller.
Onze route voert vervolgens langs de Cades Cove loop. De Cades Cove is een groot vlak plateau midden in de bergen en is erg geliefd bij de toeristen, want daar we komen in de file terecht. Het uitzicht is inderdaad erg mooi als de zon schijnt, jammer van dat tropisch regenbuitje wat we ook hier weer krijgen. Halverwege de loop slaan wij af want we willen niet de zelfde weg naar huis terug, maar gaan volgens planning een stuk rijden over een onverharde weg, de Parson Branch Road. Deze weg wordt een gravel weg genoemd maar moet volgens Google en diverse forumleden wel met een gewone personenauto te doen zijn. De weg is 16 km lang en wordt na 4 km een éénrichtings weg, dus als je er aan begint kun je niet meer terug. De eerste 4 km zijn best hoopvol en we besluiten door te gaan. Helaas heeft de vele regen van de laatste tijd de weg geen goed gedaan waardoor er grote gaten in de weg zitten. De weg kronkelt door de bergen heen een weer en op en neer, bezaait met stenen en modder. Soms is het zenuwslopend of de auto zich omhoog kan trekken door die modder.
Telkens steekt de weg een beekje over, maar door de hoge waterstand stroomt het water niet alleen onder de weg door maar ook over de weg heen. Het was een hele beproeving, temeer we slecht één andere auto tegen kwamen, we geen telefoonverbinding hadden en een beetje aan ons zelf waren over geleverd. Als we eindelijk weer asfalt zien zijn we blij dat we deze rit zonder schade hebben volbracht. De rest van de route is dan nog een makkie ook al zijn het voornamelijk slingerende bergwegen.
Het laatste stuk rijden we langs een grote rivier de Fontaine en omdat de zon inmiddels behoorlijk haar best doet hangt er een dichte damp vlak boven het water, een prachtig en vooral mystiek gezicht. In Bryson vinden we een liquidstore en supermarkt om de dagelijkse behoeften in te kopen. Terug in Cherokee gaan we gelijk door naar een restaurant en als we klaar zijn met eten plenst het alweer, gelukkig is onze hotelkamer waterdicht.


Klik hier voor nog een filmpje van de zwarte beer

Dag 12 : Blue Ridge Parkway - Cherokee

Dat het hotel een klasse luxer is dan wat we tot nu toe gewend zijn, blijkt ook bij het ontbijt, op het buffet staan nu ook mini hamburgers en ‘scrambled eggs’. Wij houden het toch op ons vertrouwde continentale ontbijt met een warme wafel met stroop, een geroosterd boterhammetje met jam, wat jus d’orange en thee en dat blijkt achteraf een goede keuze. Als aan het eind van het ontbijt de buffettafel opgeruimd wordt, krijgen wij per ongeluk een kijkje in de keuken en zien daar dat de scrambled eggs en hamburgers in doosjes overgedaan worden en met een stukje folie eroverheen terug gezet worden in de koelkast, klaar om morgen weer op te warmen, over voedselveiligheid gesproken.
Na het ontbijt rijden we naar de Blue Ridge Parkway, deze weg is 755 km lang, begint bij Shenandoah in Virginia en eindigt bij de Great Smoky Mountains. Wij pikken de route op bij Asheville en rijden de laatste 140 km van de Blue Ridge Parkway. Het is echt een prachtige route door de bergen met heel veel vergezichten. Langs de route zijn veel uitzichtpunten voorzien van een goede stopplaats die steeds ruim van te voren worden aangegeven. Op diverse plaatsen zijn wandelroutes uitgezet naar nog mooier panoramaviews.
Helaas regent het nog zachtjes als we aan de route beginnen en hebben we last van laaghangende bewolking. Als we bij het eerste uitzicht komen is het al behoorlijk heiig en hoe hoger we komen hoe meer we in de wolken terecht komen, weinig uitzicht dus. Zelfs voor ons op de weg wordt het zicht af en toe minder dan 30 m. Het hoogste punt van de route kwam een behoorlijk stuk boven de wolken uit, helder zicht op de weg maar in de vallei niets dan een witte wattendeken.
Op deze route is het bijzonder druk met motoren, een ideale weg om heerlijk te freewheelen. De grote campers en RV’s houden qua snelheid behoorlijk op, temeer het zicht door de bewolking minimaal was en inhalen daardoor onmogelijk werd. We hebben ongeveer 3 uur over de route gereden en toen we in Cherokee aankwamen  bleek onze kamer al klaar te zijn, het is ons weer gelukt om voor een lage prijs via priceline een goed  ***hotel te krijgen en dit keer wel op de goede datum.
Na te zijn ingecheckt rijden we nog even naar Downtown Cherokee, maar dit is een groot toeristisch gebeuren met alleen maar souvenir winkels naast elkaar. We zoeken buiten het dorp naar een supermarkt en kopen daar een paar bolletjes en een pakje ham en kaas. In het hotel terug eten we met smaak onze lunch, eindelijk eens geen junkfood. We zijn echt goed bezig, want we hebben zelfs fruit gekocht! Vanavond gaan we wel een hapje buiten de deur eten.

Dag 11 : Asheville

Vandaag wordt het een auto dagje, we staan niet zo vroeg op en gaan rustig op weg. We gaan eerst nog even naar de K-mart voor een nieuwe koelbox, want de oude is lek. Al een paar dagen merkten we dat de kofferbak steeds natter werd. We hebben gisteravond de kofferbak-bekleding eruit gehaald en op de verwarming te drogen gezet. De koelbox hebben we getest met wat water erin en inderdaad na een uurtje was de badkamervloer nat. We kopen nu maar een goede, wel een hele investering van € 15,=  maar we kunnen niet elke avond de kofferbak slopen om de mat op de verwarming te zetten en we moeten nog 4,5 week. De rit van vandaag is 5 uur afwisselend over de Interstate (snelweg) en de Highway (provinciale weg). We vertrekken nu vanuit de oostkust het binnenland in op weg naar de Smoky Mountains. Vanaf Cape Canaveral hebben we tot nu toe langs de kust omhoog gereden. Dat we deze dag richting de bergen reden was goed te merken op het laatste stuk, dat is behoorlijk klimmen want Asheville ligt boven op een bergachtige heuvel of heuvelachtige berg. 
We hebben nog steeds geen ‘hurricane’ waarschuwingen gekregen maar we weten wel waar we heen moeten in geval van nood, onderweg komen we steeds borden tegen met de te volgen evacuatie route.
Om 17:00 uur komen we Asheville aan, we hebben dit keer een hotel via een veiling op priceline.com geboekt. Via priceline kun je een prijs bieden en dan aangeven hoeveel sterren je minimaal wilt en in welke plaats en wijk het hotel moet liggen. Als er dan een hotel is die met je geboden prijs akkoord gaat, dan wordt het bedrag gelijk van je creditcard afgeschreven. Voordeel is dat je meer luxe krijgt voor minder geld, nadeel is dat je niet weet welk hotel je krijgt. Je kiest natuurlijk wel voor meer sterren tegen minder geld dan als de (last minute) prijs op internet van de bewuste hotels. Ons geboden hotel is duidelijker luxer dan we gewend zijn en dat voor de laagste prijs tot nu toe. Jammer alleen dat Cathy een foutje had gemaakt bij het invullen van de datum en dat we de kamer geboekt hebben voor volgende week. Gelukkig begreep de receptionist ons probleem en heeft hij de boeking gewijzigd, zodat we toch vannacht hier kunnen slapen. Het is gelukkig laagseizoen en iedere gehuurde kamer is er weer één zullen we maar zeggen. We hebben geen zin om vanavond weer op pad te gaan en concentreren ons op de komende dagen, dat wordt de Blue Ridge Parkway naar de Great Smoky Mountains. We moeten de highlights voor 2 dagen uitzoeken en een beetje de routes bepalen. Het wordt nu eens geen cultuur maar echte natuur, als het mee zit gaan we onder andere wilde beren zien, watervallen ontdekken en een vredespijp roken met de Cherokee’s.
Vanavond gaan we eten in een Texas Roadhouse, direct naast het hotel, een verbluffende rib-eye van 11 oz voor nog geen 14 USD, reken zelf even het gewicht en de prijs om! 

Dag 10 : Fort Sumter - Boone Hall Plantation

Vandaag wordt het weer een culturele dag. We beginnen in Mount Pleasant, een schiereiland van Charleston en rijden naar Patriots Point, daar ligt het vliegdekschip de USS Yorktown, in 1986 uit de vaart genomen en nu als museum in gebruik. We kunnen tegen betaling het hele schip bezichtigen en ook de submarine die er naast ligt, maar ……….. dat doen we niet. Ook wij moeten tijdens de vakantie keuzes maken. Wij varen met een andere boot naar Fort Sumter. Juist als we hebben ingescheept zien we naast het vliegdekschip een paar dolfijnen dollen met elkaar, het zijn de eerste wilde dolfijnen die we deze vakantie zien. Na een tochtje van zo’n 3 kwartier komen we op het eilandje aan bij de enige aanlegsteiger. 
Dit eilandje is in de 18de eeuw gemaakt van in zee gestorte rotsblokken waarop het fort is gebouwd. Dit fort Sumter ligt precies in de havenmonding van Charleston. De bouw heeft ongeveer 30 jaar geduurd, het was zelfs nog niet af toen de troepen van de Unie erin trokken. (de Unie zijn de Noordelingen verenigd in de United States of America) Toen een paar maanden later de Zuidelijke staten waaronder South Carolina zich afscheiden, eiste de staat South Carolina het fort voor zichzelf op, gezien de strategische ligging in de toegang tot één van de grootste havens van de Zuidelijke staten. De Noordelingen weigerden en op 4 april 1861 schoten de Zuiderlingen vanuit Charleston de eerste kanonskogel af op het fort. Dit was het begin van de burgeroorlog tussen Noord en Zuid. Na 36 uur hadden de zuiderlingen hun fort en kwam de controle op de haven in hun handen. Toch bleven de Noordelingen telkens proberen om via aanvallen het fort weer in handen te krijgen. 
Na een paar jaar oorlog was er weinig van het fort over, toch hield men stand totdat in 1865 het Zuiden capituleerde voor het Noorden. Later is de ruïne nog gebruikt als vuurtoren en in de Spaans-Amerikaanse oorlog is er nog een bunker op de resten gebouwd die ook nog dienst heeft gedaan tijdens de verdedigingslinie van de Amerikanen in WO II. We mogen een uurtje rondwandelen in en op het fort en leren veel over het ontstaan van de Amerikaanse burgeroorlog daarna moeten we weer terug op de boot.

Terug in Mount Pleasant gaan we gelijk door naar Boone Hall Plantation. Een voormalige katoenplantage die nog steeds bewoond wordt en in gebruik is. 
De begane grond van het enorme plantagehuis is te bezichtigen en laat zien hoe men daar in de 18de eeuw leefde. Tegenwoordig is het een zeer winstgevende notenplantage (Pecannoten) en de huidige eigenaren wonen op de eerste etage. Het plantagehuis is te bereiken via een lange rechte oprijlaan met 300 jaar oude eiken. Deze laan is vaak gebruikt in films, zoals bijvoorbeeld de serie North and South.
Naast deze oprijlaan ligt een straatje met een aantal authentieke slavenhuisjes. Dit zijn de enige slaven huisjes in de omgeving die bewaard gebleven zijn omdat deze uit steen zijn opgetrokken. Deze huisjes waren alleen voor de ambachtslieden en de huisbedienden, de veldwerkers woonden in houten hutten achter in de katoenvelden. Na de rondleiding door het plantagehuis bekijken we de slavenhuisjes, in elk huisje wordt een stukje van de het leven van de slaven uitgebeeld of een stukje geschiedenis verteld over de afschaffing van de slavernij. Bij het laatste huisje staat een zwarte vrouw op zeer indrukwekkende wijze te vertellen hoe het haar voorvaderen is vergaan als slaven en vooral  hoe ze leefden in die tijd. 
Het is behoorlijk confronterend om te horen dat ook de Hollanders zich als echte kooplieden bezighielen met deze mensonterende handel. Deze vooral West Afrikanen werden via het Caribisch gebied aangevoerd. In toptijden werkten er 300 slaven op deze plantage en was de eigenaar tevens slavenhandelaar. De slaven hadden geen rechten, moesten 12 uur per dag werken en werden bij slechte prestatie gemarteld en doorverkocht, hun vrouw en kinderen bleven dan achter, ook zij werden ingezet in de arbeid. Met deze materie zullen we de komende weken in The Deep South nog veel vaker geconfronteerd gaan worden. Om 18.00 uur weer huiswaarts gegaan nadat we onderweg nog een vorkje in een voortreffelijke steak hebben mogen prikken. Wat een fantastisch leven leiden wij toch !!!