Dag 43 – 44 : Laatste dag

Dit wordt dan de laatste vakantiedag van deze reis, maar het wordt wel een hele lange. Om 6:00 uur opstaan, ontbijten met de laatste warme wafel, de spulletjes in de koffer en dan nog snel even langs de Publix supermarkt voor verse broodjes voor onderweg. De reis vandaag is 500 km, ruim 5 uur terug naar Miami. We rijden hoofdzakelijk over de Interstate 95, we gaan er alleen af om te tanken of te picknicken. In het begin is de weg vrij rustig en we rijden lekker door, hoe dichter we bij Miami komen hoe drukker het wordt. De kuststrook is een grote aaneenschakeling van beaches, resorts en hotelparken. Toch zijn we al om 13:30 uur in Miami, we hoeven de auto pas rond 18:00 uur in te leveren dus we hebben de hele middag nog om leuke dingen te doen.
We rijden daarom door naar Miami Beach en gaan wat flaneren op de Ocean Drive, de boulevard van Miami Beach maar misschien ook wel van Amerika. Hier staan de dure hotels, restaurants en hier lopen bekende- en onbekende Amerikaanse jetset om op te vallen en gezien te worden.
We maken een strandwandeling over de immense strandvlakte van Miami Beach. Het is behoorlijk warm, jammer dat de korte broeken al in de koffer zitten. Het is hier ook een heel aparte sfeer met veel bruinverbrande baywatchers, strandtentjes en dure jachten voor het strand. Daarna rijden we rijden nog wat rond en kijken nog even bij de hotels waar we in 2008 gelogeerd hebben en zien weer veel zaken waaraan we goede herinneringen hebben.
We nemen nog een kijkje in Coral Cables, een grote wijk aan de rand van Miami waar de Nouveau Riche woont, werkt, winkelt en uitgaat. Mooie huizen, dure auto’s en erg veel Halloween. We picknicken daar in het park, het zijn de laatste restjes uit de koelbox. Nog een Starbucks koffie en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen van onze huurauto en hem terug te brengen naar Hertz op het vliegveld. We stellen de Neverlost, het navigatie-apparaat van Hertz in op het rental car return adres, maar die laat ons laat zigzaggen en een paar km laat omrijden. Bij het vliegveld aangekomen spreken deze navigatie en de borden met ‘Rental car return’ elkaar tegen, bovendien wordt er stevig aan de weg gesleuteld rondom het vliegveld en rijden we ons steeds weer vast. Als we na een half uur nog steeds in een rondje rijden zetten we onze eigen navigatie in en dan vinden we eindelijk de terminal waar de auto heengebracht moet worden. Het inleveren is op zich is zo gebeurd, na twee minuten zien we “onze” auto wegrijden. We hebben 4646 miles gereden en dat is toch nog 7477 km, een flink stuk maar we hebben er dan ook wel 42 dagen over mogen rijden. Om nog even in de cijfertjes te blijven, we hebben in 21 hotels / motels geslapen en hebben 8 staten bezocht op onze rondreis. Maar goed daar sta je dan, met de extra koffer die we hebben gekocht is het nog een heel eind naar de vertrekhal, maar het is er nog rustig en we kunnen onze koffers al heel snel afgeven. Daarna door de douane en dan rest ons alleen nog de wachtkamer bij de gate. Plots zien we aan de bemanning dat we toch met KLM vliegen, op ons E-ticket staat Delta Airlines. Het boarden gaat gesmeerd en we stijgen precies op tijd om 21:30 uur op. 3 Films later, na een doorwaakte nacht in het vliegtuig, landen we een uur te vroeg op Schiphol Airport, we hadden kennelijk wind mee of de gezagvoerder had haast om thuis te komen. Als we onze koffers op de band zien aankomen gaat het mis, één van de koffers komt met uitgeschoven trekstang op de band terecht en bij het naar beneden glijden op onze band, zien we het handvat afbreken. Daarna zien we ook nog dat er een wiel ontbreekt aan de koffer, conclusie de koffer is total loss.
Als we langs de douane in de aankomsthal komen worden we opgewacht door onze dochter met haar vriendinnen met een spandoek : Welkom thuis.

Eigenlijk is het toch wel weer een heel goed gevoel om thuis te zijn !!!!!!!!!!!!!

Dag 42 : St.Augustine Beach

De laatste echte vakantiedag is aangebroken, de zon schijnt vol op het is alleen nog een beetje fris. 
Dochterlief wil nog een paar schoenen hebben die we eergisteren bij de Famous Footwear Outlet hebben gezien, dus gaan we weer op pad naar de Premium Outlet, een half uurtje rijden hiervandaan. De schoenen zijn er gelukkig nog in haar maat, dus kunnen we opgelucht weer terug, nu maar hopen dat ze nog in de koffer passen. We kopen onderweg nog een paar broodjes voor de lunch en dan is de ochtend weer om. 
’s Middags gaan we naar het strand, het is inmiddels 20ºC geworden met wat wind. We steken de weg over en lopen het ons inmiddels vertrouwde weggetje naar zee. Op het strand aangekomen installeren we ons achter een duin en liggen de rest van de middag lekker in het zonnetje. We zijn bijna de enige zonaanbidders vandaag want het strand is bijna verlaten, er komt alleen nog af en toe een jogger langs of iemand die zijn hond uitlaat. Dat de zon toch best veel kracht had zien we pas als we onder de douche vandaan komen, we zijn aardig verkleurd.
Na 41 keer uit eten te zijn geweest gaan we de vakantie vanavond afsluiten bij een Longhorn restaurant. We hebben al vaker bij een Longhorn gegeten en weten uit ervaring dat ze daar verrukkelijke filet mignon kunnen maken tegen een redelijke prijs. Daarna zullen we de koffers moeten gaan pakken want morgen moeten we om 06:00 uur opstaan, we moeten nog een eind terug rijden naar Miami waar ons vliegtuig vertrekt.

Dag 41 : St.Augustine Beach

BVandaag begint bewolkt, het heeft vannacht geregend en volgens the Weatherchannal gaat het vanmiddag het heel hard waaien, dus echt strandweer wordt het niet. We doen daarom rustig aan en blijven lekker lang uitslapen, na het ontbijt nog wat mail beantwoorden en dan gaan we naar St.Augustine Downtown. 
We gaan nu naar het Ripley’s believe it or not museum. Robert L. Ripley (1890-1949) was als antropoloog opgeleid en een reislustig man, een verwoed verzamelaar van rariteiten, of dit nu dingen, gebeurtenissen of mensen waren, hij verzamelde ze allemaal. Hij is van oorsprong cartoonist, zijn strips “believe it or not” zijn wereldberoemd geworden en werden gelezen door 80 miljoen mensen. Hij werd hierdoor erg rijk en veroverde gelijktijdig de toen in opkomst zijnde media met eigen radioprogramma’s en een eigen filmindustrie. Hij heeft over de hele wereld gezworven  en veel voorwerpen mee terug genomen en veel films gemaakt om deze uiteindelijk tentoon te stellen in zijn musea. Daarnaast is er na zijn dood de Ripley entertainment Group verder uitgebouwd en heeft participaties in een verscheidenheid aan openbare attracties, zoals Ripley's Aquarium, Ripley's Geloof het of niet! Musea door heel Amerika, Haunted Adventure Ripley's, Ripley's Mini-Golf en Arcade, Ripley's Movie Theaters, Ripley's Sightseeing Treinen, Guinness World Records Attracties, en Louis Tussaud's Wax Musea. Wij waren nog nooit in een Ripley’s geweest en het was best een aparte ervaring, we hebben een paar uur door het museum gezworven en vele rare dingen gezien.
We rijden daarna nog even langs de supermarkt voor de lunch en na het eten gaan we een strandwandeling maken. We lopen over het strand naar de “vis”pier van St. Augustine. Het waait inderdaad behoorlijk hard maar de zon komt steeds vaker te voorschijn en het is heerlijk warm. Op het strand ligt niemand maar er lopen genoeg mensen met hun hond of ze zijn aan het trimmen. We zien veel vogels langs de waterkant op zoek naar voedsel, er duikt zelfs een havik in de branding op zijn prooi, maar of hij nu een vis of een vogel te pakken heeft kunnen we niet goed zien. Nadat we lekker uitgewaaid zijn gaan we nog een uurtje bij het zwembad liggen tot de zon te laag staat en het te koud wordt. Tijd voor een glaasje wijn.

Dag 40 : St.Augustine Beach

We hebben gisteravond besloten om de laatste vakantiedagen in St.Augustine door te brengen. Gewoon in een rustig tempo het einde van de vakantie vieren. Onthaasten, bijkomen, bijkleuren en zo langzamerhand ons gaan realiseren dat het einde van onze avontuurlijke vakantie nabij is. Dit betekent dat ook onze blog en foto’s wat minder fantasievol zullen worden, maar we doen ons best om jullie nog even van wat leesvoer te voorzien. Het bijboeken van een aantal nachten ging niet helemaal soepel. Toen we zondagavond het hotel binnenwandelden met de vraag of we een kamer konden krijgen, kon dat alleen tegen de standaard prijs. Als we via internet hadden geboekt op de site van Best Western zelf dan hadden we 15% internet korting gekregen maar nu moesten we de ‘walk-in’ prijs betalen. We kregen alleen een kleine korting als AAA member (op vertoon van een ANWB lidmaatschapkaart). Omdat we geen zin hadden terug te rijden naar de Starbucks en daar op internet een kamer te boeken in dit hotel hebben we dus de prijs betaald die gevraagd werd voor 2 nachten. Gistermiddag hebben we nog even met een andere receptioniste overlegd wat we moeten betalen als we 3 nachten zouden bijboeken en toen bleek dat we wel de internet korting van 15% konden krijgen. We hebben toch zelf nog even wat geshopt op het web en kwamen toen bij Hotels.com op een nog lagere prijs met 25% korting uit. Dat was dus makkelijk verdiend, we hebben het gelijk gemeld bij de balie waar nu weer een andere receptioniste stond en gevraagd of we dan wel dezelfde kamer konden houden. Dat kon natuurlijk maar ze kon ons nog niet inchecken want ze moest de fax van Hotels.com nog afwachten.
Vanmorgen worden we uit bed gebeld door weer een andere receptioniste die niet wil dat we bij Hotels.com boeken maar dat we dezelfde lage prijs ook rechtstreeks bij haar kunnen krijgen want dat is veel voordeliger voor het hotel, tenslotte moet het hotel een commissie betalen aan Hotels.com. Jammer voor ze maar wij hebben al geboekt én betaald aan Hotels.com. De manager komt er nog bij, die wil dat wij bij Hotels.com annuleren en daarna weer bij hem boeken voor dezelfde prijs, dat is voor hem voordeliger zegt hij. Maar dat is voor ons niet voordeliger want wij hebben al betaald en willen niet nog een keer aan hem betalen. Wij moeten dan maar zien ons geld weer terug te krijgen van Hotels.com. We hebben de hotelmanager aangegeven om betere en sluitende afspraken te maken met zijn receptiemedewerksters zodat toekomstige gasten maar ook het hotel hun voordeel hiermee kunnen doen.
Vandaag is er veel bewolking en regen en onweer voorspeld, geen strandweer dus. We gaan voor de verandering een stukje rijden in de omgeving en winkelen, onderweg komen we nog een paar typisch Amerikaanse auto's tegen, een bigwheel en een mobiele tattoo shop.
Om 17:00 uur eten we bij Shake ’n Steak, een real American Hamburgersteak compagnie sinds 1934 en nemen dan nog een Starbucks koffie mee naar de kamer. Het is nu 20:00 uur en we hebben nog geen regendruppel gezien. Afwachten wat het weer morgen is, op Key Largo regent het nog steeds pijpenstelen, dus we zitten goed en hebben niet de verkeerde beslissing genomen.  

Dag 39 : St.Augustine Beach

Als we opstaan schijnt de zon, we zijn gelukkig niet voor niets verhuisd. We gaan ’s morgens naar het centrum van St.Augustine, het heeft een historisch centrum en nu is het een stuk gezelliger en levendiger dan de vorige keer. We zijn een paar weken geleden al hier geweest maar toen kwamen we pas aan het einde van de middag aan en waren de meeste winkels en historische gebouwen al gesloten. 
St Augustine is de oudste nog steeds bewoonde nederzetting, door de Spanjaarden gesticht, ze vieren volgend jaar het 445 jarig bestaan. Het plaatselijk historisch comité doet er alles aan om vooral de Spaanse herkomst te koesteren. In 2013 zal de city een landmark op historisch en cultureel gebied worden en daardoor zal het Historical Center in Amerika een speciale status krijgen. Het Colonial Spanisch Quarter, het levende museum is nu gesloten in verband met een grondige restauratie en uitbreiding. In het voorjaar van 2012 opent men de poorten weer en worden er overdag weer oude ambachten uitgevoerd in kleding uit de 16e eeuw. We kijken even bij de oudste houten school van heel Amerika, welke nog steeds in gebruik is als museum. 
We nemen nog wat foto’s bij de haven van het Castillo de San Marcos, een fort dat gebruikt is bij de verdediging van de stad door de Spanjaarden tegen de Engelsen. Het wordt druk bezocht door kinderen op schoolreisje.
’s Middags gaan we lekker op het strand zitten, we hebben strandstoeltjes bij het hotel gehuurd en sudderen lekker in het zonnetje. Rond vier uur verdwijnt de zon af en toe achter een wolk, maar tot 16:30 uur is het nog heerlijk warm. Thuisgekomen de traditionele borrel, douchen en lekker de stad in.

Dag 38 : Key Largo - St.Augustine Beach

We hebben gisteravond nog eens goed naar de weerberichten gekeken en kwamen er achter dat het de komende week op de Keys zo slecht blijft als gisteren. De planning was om vandaag een stuk langs de Keys naar het zuiden te rijden en morgen te gaan snorkelen op het John Pennekamp Reef. Dat schijnt een unieke ervaring te zijn, wij hebben daar speciaal onze eigen duikmaskers en snorkels voor meegenomen. Omdat het vandaag en morgen de hele dag blijft stortregenen wordt zo’n ritje langs de Keys zeker niet leuk en snorkelen met regen en wind wordt ook niets, want dan zie je nauwelijks een hand voor ogen en het is maar de vraag of de snorkelboten uitvaren. We hebben deze ervaring al bij het zwemmen met de manatees in Crystal River gehad, met het toen snel verslechterende weer.
Onze kamer in de Seafarer is zeer sober, zonder enige faciliteiten, de straat staat nog steeds blank, dit is niet een plek waar je je kunt vermaken in de regen. Het is onze laatste week, vrijdag vliegen we weer terug naar Nederland vanuit Miami. We hebben nu de keus tussen nog 6 dagen regen en 100% bewolkt of we rijden naar het noorden waar naar verwachting het weer veel beter zal zijn. Kost ons een dag heen en een dag terug maar dan hebben we nog wel vier dagen redelijk goed weer. Na lang dubben hebben we gisteravond dan ook besloten om de komende twee nachten hier te annuleren en naar het noorden in Florida te rijden. Tot en met Daytona Beach wordt het de komende dagen slecht dus daar moeten we nog voorbij. We staan vroeg op en zetten de navigatie op St.Augustine, de eerste plek waar het wel redelijk weer blijft. Het is 600 km rijden maar dat soort afstanden zijn we wel gewend van onze vroegere vakanties naar Frankrijk en Spanje met de kinderen. We rijden om 09:00 uur weg, eerst nog even langs de Walmart in Homestead want daar hadden we een nette koffer gezien om de extra aankopen in te vervoeren die we lopende de vakantie hebben gekocht. Dit soort grote warenhuizen / annex supermarkten zijn iedere dag van 07.00 tot 23.00 uur open. Veel fastfood ketens waaronder ook restaurantketens als IHOP, Wafflehouse, Starbucks en Perkins, maar ook kleinere food- en liquoirstores zijn altijd 24 per dag open. Maar dan is het zover, kilometers maken en de blik op oneindig op de Interstate.
We stoppen alleen om te tanken en van chauffeur te wisselen en picknicken op een echte rest-area langs de snelweg. Het is redelijk druk op de Interstate, het is zondag en dan trekt het gemiddeld Amerikaans gezin erop uit om vermaak buiten de deur te zoeken. Winkelen, familiebezoek, picknicken, brunchen in restaurants of met de camper erop uit of met de boot achter de auto de ideale visstek zoeken. Men is niet gewend om zo’n dag thuis te zitten en weinig te doen.
We komen er in ieder geval vele tegen op de Interstate. Om 16:30 uur zijn we in St.Augustine Beach, we rijden eerst naar de Starbucks want een lekker kopje koffie gaat er wel in na zo’n lange reis, bovendien biedt Starbucks gratis wifi aan de klanten. We bekijken de weersvoorspellingen voor deze regio en zien dat er enkel een regenkans voor dinsdag bestaat en dat het de rest van de week redelijk mooi weer wordt met temperaturen voor het strand.
We zoeken gelijk een paar hotels op en besluiten dan om hier voor 2 nachten een kamer te nemen in het Best Western. We zitten tegenover het strand, alleen de kustweg oversteken en dan over een kleine duin. Het is een leuk hotel met zwembad en een nette complete kamer, bij de receptie zijn strandstoelen en een parasol te huur.
’s Avonds gaan we eten bij de Sunset Grill in de buurt, het heeft een gezellig dakterras en je kunt er goed eten, een heerlijk zeebriesje koelt de avond. Het vakantiegevoel is helemaal terug, misschien blijven we hier de rest van de week ook nog wel zitten.

Dag 37 : Key Largo

We willen nog een paar dagen aan het strand doorbrengen en wat snorkelen, dus hebben we een kamer geboekt in een ressort op Key Largo aan het strand. De Keys zijn een aaneenschakeling van (schier)eilanden die via een weg en bruggen met elkaar en het vaste land van Florida zijn verbonden. In feite zijn de Keys het meest zuidelijke punt van de USA.
Het heeft een subtropisch klimaat en ligt op geringe afstand van Cuba en de Bahama’s. Deze sliert van eilanden ligt tussen de Atlantische oceaan en de golf van Mexico en heeft altijd een grote aantrekkingskracht gehad op vrijbuiters, hippies, kunstenaars, Cubaanse gelukzoekers, schrijvers (Ernst Hemingway woonde lange tijd in Key west) en vooral het toerisme mede door het fantastische klimaat en de vele zon. Maar als we opstaan en naar buiten kijken is het volledig bewolkt en ziet het er erg somber uit. In plaats van gelijk naar Key Largo te rijden om daar lekker in een hangmatje tussen de palmen te gaan liggen, gaan we daarom naar Shark Valley in de Everglades, we willen alsnog een tramtour maken. We komen precies om 13:00 uur aan net voordat de tram vertrekt. Helaas zijn wij niet de enigen die op een sombere zaterdag naar de Everglades zijn gegaan en de tram zit vol. Zo komen we dus voor de tweede keer voor niets. We hebben geen zin om 2 uur op de stoep te gaan zitten wachten voor de volgende tramtour en gaan weer terug naar Homestead. Op weg naar Key Largo rijden we langs het hotel waar we vanochtend vertrokken zijn, de rit heen en weer heeft ons 2 uur gekost. 
Zodra we de Highway 1 opdraaien naar de Keys begint het zachtjes te regenen, hoe dichter we bij Key Largo komen hoe harder het regent en als we er aankomen stortregent het. Het is echt een tropische bui van zeker drie uur, de wegen kunnen het vele water niet verwerken. Het ressort heeft geen ontbijtfaciliteiten dus we gaan nog even langs de supermarkt om het een en ander in te slaan.
Op dit vakantieparkje staat de weg volledig blank, we zien mensen tot hun enkels in het water naar hun huisje waden, niet echt om vrolijk van te worden. Wij vluchten ons eigen huisje binnen om af te wachten tot de regen wat minder wordt. Op dit kleine park staan geschakelde gebouwtjes met in totaal 10 kamers, daarnaast nog 4 vrijstaande studio’s voor meerdere personen omringd door allerlei soorten palmen en tropische planten.
Pas na een uur is de regen zover verminderd dat we de koffers uit de auto kunnen halen. We balen wel maar misschien wordt het morgen wat beter en kunnen we het strand verkennen en de baai verkennen.

Dag 36 : Everglades National Park

Het Florian hotel in Homestead valt dit keer wat tegen, we hebben slecht geslapen door een slechte matras en het ontbijt is hier wel heel erg karig. Soms zit het mee en soms zit het tegen, zullen we maar zeggen. We gaan vandaag verder met onze ontdekkingstocht door de Everglades.
We beginnen bij het Royal Palm Visitor Center en wandelen daar de Anhinga Trail, dit is een boardwalk, gedeeltelijk een soort steiger van 0,8 mile langs en over een meertje. Hier leven heel veel dieren (wildlife), vooral de alligators en de vogels laten zich hier goed spotten. We zien weer een aantal reigers, zowel blauwe als witte, en we zien heel veel Anhinga’s oftewel de slangenhalsvogel. Dit is de duikvogel die we gisteren ook al hadden gezien. Het zijn grote, sociaal levende watervogels met een lange, slanke nek en een dunne, dolkvormige snavel. Hij zoekt onder water naar vis, die aan de scherpe snavel wordt gespietst. De slangenhalsvogel zwemt vaak met alleen zijn nek en kop boven water. Tijdens onze walk zijn een aantal Turkey Vultures (kalkoen-gieren) bezig om de dakbedekking van een overkapping te vernielen.
We komen weer een paar alligators tegen die naast en onder de boardwalk liggen te drogen, gelukkig hebben deze weinig belangstelling voor ons en kunnen we veilig onze weg vervolgen.
Aan het einde van de trail zien we zelfs nog 2 baby alligators naast de brug, de moeder is nergens te zien, die loert misschien wel vanonder de brug naar ons. We zijn al vele keren gewaarschuwd vooral op onze hoede te zijn bij zeer jonge alligators, we voelen ons op die plaats niet echt gemakkelijk.
Op de parkeerplaats staat een bord met waarschuwing dat de Vultures je auto kunnen beschadigen. Als we terug komen bij onze witte auto blijkt dat de Vultures alleen belangstelling hebben voor rode auto’s, waar ze massaal het rubber van de voorruit en de ruitenwissers kapot aan het trekken zijn.
We vervolgen onze route naar het eindpunt, het Flamingo Visitor Center aan de zuidkant van de Everglades. Onderweg passeren we de Pinelands Trail die we overslaan, hier loop je tussen de palmbomen en palmetto’s, lage palm struiken, die hebben we ondertussen wel genoeg gezien.
Wel stoppen wel bij de Pa-hay-okee Overlook. Hier volgen we weer een boardwalk van 600 meter naar een observatie platform en hebben daar we een panoramisch uitzicht over de ‘River of Grass’, zover je kan kijken enkel wuivend lang gras in ondiep stromend water. De volgende trail die we doen is op de Mahogany Hammock. Een hammock is een soort eilandje in de Everglades rivier. Hier is een boardwalk gemaakt tussen de mahonie bomen door. We zijn hier helemaal alleen, het is er griezelig stil, het is net of je door de jungle loopt en er ieder moment iets staat te gebeuren.
De laatste trail die we tegenkomen is de West Lake Trail, hier loop je dwars door een Mangrove bos naar het open water. Als er geen boardwalk was gemaakt zou je hier niet doorheen kunnen waden, de begroeiing is ondoordringbaar dicht. Ook hier hangt weer een heel mysterieuze sfeer, het is super vochtig en we worden belaagd door de mosquitos, dus een beetje snel doorgelopen naar de veilige auto. Als we eindelijk bij Flamingo zijn aangekomen kijken we uit over de Florida Bay, de zee waarin de Everglades uitmonden. Er is hier verder niets te beleven, alleen een botenverhuur, een klein souvenir winkeltje en het Flamingo Visitor Center. In het Visitor Center zien we op de ‘Mosquito Meter’ dat het vandaag een hele slechte ‘mosquitos’ dag is, aangeduid met de hoogste alarmfase : “hysterical”. We hadden dat natuurlijk al de hele dag in de gaten en ons telkens flink bespoten, maar toch menig prikincident aan de lijve moeten ondervinden. De hele zuidelijke Evergladesroute was toch nog 61 km en het is een doodlopende weg, dus moeten we deze hele weg weer terug door de Everglades naar Homestead waar ons hotel staat. Het is inmiddels al 16:00 uur en we hebben sinds het ontbijt niets meer gegeten. We rijden nog even langs de Walmart om wat eten te kopen en besluiten om geen lunch maar avondeten te kopen. Vanavond maar eens geen steak, maar gemarineerde kipvleugeltjes met nasi die we lekker op de kamer kunnen opeten. We maken er een rustige avond van en plannen de definitieve bestemmingen van de laatste week.

Dag 35 : Everglades National Park

We gaan vandaag naar de Everglades National Park, een groot subtropisch natuurreservaat bestaande uit meer dan 6000 km2 wetlands, een aaneenschakeling van moerassen en bosecosystemen. In feite is het een 80 km brede uitwaaierende rivier die zijn oorsprong vindt in midden en noord Florida, meer van Okeechokee en de rivier Kissimme. Dit watergebied mondt uiteindelijk uit in de Florida Bay. De stroomsnelheid van het water  is 0,40 km per dag, de Everglades is op Death Valley en Yellowstone na het grootste beschermde natuurreservaat van de US. We rijden eerst over de Tamiami trail naar Everglades City, waar we een tochtje boeken met Capt. Doug’s airboat, boten met platte bodem die op het water liggen en worden aangedreven door een grote propeller die zorg draagt voor de voortstuwing. Volgens de site van Capt. Doug wordt dit een leerzame tocht van een uur.
We stappen in samen met 4 Duitsers en gaan met 2 airboten tegelijk op weg. Wij varen achteraan en krijgen het nodige sproeiwater van de voorste boot over ons heen, maar het is bijna 30ºC dus is dat wel lekker om af te koelen. We varen eerst rustig naar een kleine baai en zien daar een alligator net onderduiken, hij wil niet meer bovenkomen dus verlaten we de baai en gaan een andere kant op. We varen met hoge snelheid door de Mangrove bossen, tot onze kapitein plotseling remt op een open plek en een snelle draai maakt waardoor er een flinke plens water de boot inkomt en iedereen natte voeten krijgt.
We stoppen naast de andere airboat, want daar zwemmen 3 grote alligators omheen. Eén daarvan is een mannetje van ongeveer 35 jaar oud, een joekel dus. Alle drie houden ze ons in de gaten en ze zwemmen heel dicht langs de boot.
In de bomen langs de open plek komt een klein wasbeertje nieuwsgierig naar ons kijken, hij poseert geduldig voor de camera’s. Als het wasbeertje weg is varen wij weer verder door de Mangrove bossen, als we weer een open plek tegenkomen lukt het de kapitein om ons nogmaals natte voeten te bezorgen en dan varen we weer rustig terug naar het thuisdock.
De hele tocht heeft 45 minuten geduurd, onze kapitein heeft onderweg  maar helemaal niets verteld over de Everglades of over het wildlife, we hadden er meer van verwacht. De bedoeling was om de looproad te rijden, een onverharde scenic road waar veel meer te zien is dan op de verharde highway, maar deze is sinds deze zomer afgesloten voor reparatie. De weg was onbegaanbaar geworden door de vele regens in het voorjaar waarbij delen van de weg zijn weggespoeld. Een weg dus zoals we al eerder hebben beleefd in de Great Smoky Mountains.

We vervolgen daarom de Tamiami trail en komen bij het kleinste postkantoortje van de USA, er zit zelfs iemand in het hokje om postzegels en ansichtkaarten te verkopen. Even verderop slaan we een onverharde zijweg in en rijden deze Turner River road om te kijken of we nog meer alligators kunnen spotten. We zien er eentje langs de kant liggen en later nog 3 zwemmen, ook zien we nog een paar witte reigers. Verderop op de Tamiami trail stoppen we nog even bij een boardwalk naast een picknick plaats, maar daar zien we alleen vissen en een vogel die continu onderwater zwemt en zo nu en dan even een hapje lucht komt halen. We worden zo langzamerhand opgegeten door de muggen daarom stoppen we bij de eerstvolgende Visitor Center en kopen een bus muggenspray.  Eenmaal weer terug op de Tamiami trail rijden we naar Shark Valley, maar we zijn te laat voor het trammetje die de hele loop rijdt. Deze loop is 24 km lang en hier mag je niet met je auto rijden, alleen wandelen of fietsen of met de tram. De fietsenverhuur was ook al gesloten dus gaan we een stukje wandelen.
We lopen iets meer dan een kilometer maar komen geen alligators meer tegen, wel een aantal prachtige blauwe reigers die niet bepaald bang zijn voor ons, eentje komt zelfs naar ons toevliegen en gaat vlak naast ons zitten om ons eens van dichtbij te bekijken, ze zijn zeker 1.20 m groot.
Op de terugweg zien we toch een alligator, die ons natuurlijk allang gezien had want ze bleef ons van een afstand aanstaren en volgen. Als we wat foto’s proberen te maken zien we dat er een aantal baby alligators om haar kop heen zwemmen, voor ons reden om maar niet te dicht in de buurt te komen. Per slot loop je daar helemaal alleen, naast alligators is de Everglades ook het beschermde woonplek van de Amerikaanse panther en de bobcat, maar zij hebben het (gelukkig) niet zo op mensen.
Het is nu bijna 18:00 uur, het park gaat sluiten, dus tijd om ons hotel te gaan opzoeken. Morgen gaan we het zuidelijk deel van de Everglades bezoeken.

Dag 34 : Naples

De rit naar Naples is ongeveer 2,5 uur. Eerst rijden we eerste stuk over de highway 41 door o.a. Bradenton en Sarasota, we zoeken de goedkoopste benzinepomp om daarna de Interstate te pakken om even op te schieten. Hoewel de Amerikanen nog steeds klagen over de benzineprijs verlaten wij de pompstations nog steeds met een dikke glimlach. De benzine kost hier omgerekend € 0,62 per liter. Voor een volle tank in onze Toyota zijn we gemiddeld  $32,= kwijt wat neerkomt op €23,= dus gooi nog maar eens vol!  Het laatste half uur rijden we weer over de Highway 41, aan deze weg ligt ook ons hotel dicht bij downtown Naples. We zijn nog te vroeg voor het inchecken en rijden eerst een stukje door de stad, halen een paar boodschapjes bij de Walmart en gaan dan pas naar onze kamer. 
Het zonnetje verschuilt zich steeds vaker achter de wolken maar het is nog steeds 28ºC en drukkend warm. We verwachten op het strand verkoeling te vinden en gaan even bij de oude Pier van Naples kijken. Deze pier is in 1888 gebouwd en diende ervoor om vracht en personen te kunnen laden in vrachtschepen die de ondiepe haven van Naples niet konden bereiken. Er liep zelfs een spoorlijntje op de pier om het vrachtvervoer makkelijker te maken. In 1922 werd de pier door brand verwoest welke is ontstaan in het postkantoortje halverwege de pier. Daarnaast is deze nog drie keer herbouwd nadat deze door orkanen in 1910, 1926 en 1960 geheel of gedeeltelijk was verwoest. Tegenwoordig is de Naples Pier een toeristenattractie en wordt overdag gebruikt als vispier en ‘s avonds bezocht voor de zonsondergang. Deze zonsondergang is altijd erg mooi en qua kleuren spectaculair aan de oostkust, die willen we graag meemaken.
We gaan nog even lekker op het strand liggen. Om 19.00 uur als de zon bijna ondergaat wordt het steeds drukker op de pier, velen staan klaar met hun fotocamera om de overweldigende zonondergang vast te leggen. Wij kiezen voor de rust en lopen langs de zee weg van de drukke pier, maar jammer het is inmiddels volledig bewolkt, zodat de zonsondergang niet zo spectaculair is als anders. 
Wel komen we langs de waterkant enkele parmantige watervogels tegen die maar lastig zijn om te fotograferen, naar ons verzoek om even te poseren wordt niet geluisterd. 
‘s Avonds gaan we wandelen over de hoofdstraat, het is er gezellig druk en een aantal winkels zijn nog open. We gaan op zoek naar een restaurant en komen deze keer terecht bij een Thais restaurant. Na een heerlijke maaltijd volgt nog een kop koffie bij de Starbucks en dan zoeken we onze kamer weer op. 

Dag 33 : St.Petersburg

We hebben eens lekker uitgeslapen, we kunnen hier tot 11:00 uur ontbijten, het wordt toch een dagje lekker chillen, zoals we ons voorgenomen hebben in ons reisschema willen we de laatste veertien dagen het reistempo verlagen en vaker een rustige dag inbouwen om ook het andere vakantiegevoel van nietsdoen en uitrusten weer een beetje terug te krijgen. Als de zon schijnt gaan we vandaag heerlijk aan het zwembad zitten met een boekje. We ontbijten met uitzicht op de jachthaven en een zwerm pelikanen die aan het vissen zijn. Pelikanen vallen op door hun uiterlijk, hun grootte en hun gedrag. Hier in oost Amerika komt vooral de bruine pelikaan voor, hij kan 14 kg zwaar worden en een spanwijdte van maximaal 3 meter en een leeftijd van 35 jaar bereiken. Deze bruine pelikanen zijn piscivoor, hun voedsel bestaat uitsluitend uit vis, ze eten gemiddeld zo’n 1,8 kg vis per dag. Een groep pelikanen jaagt meestal gezamenlijk, bruine pelikanen zijn stootduikers, die vaak boven het water scheren en wanneer zij hun prooi waarnemen in het water duiken. 
Pelikanen hebben een grote snavel en een grote keelzak, als een pelikaan een prooi ziet schept hij deze op uit het water. Als hij zijn hoofd optilt loopt het water uit de keelzak naar buiten en blijft de vis over die hij enkel nog hoeft door te slikken. Pelikanen zijn socialen vogels, broeden in kolonies en gaan gezamenlijk op visvangst zoals wij hebben kunnen zien.
Tijdens het ontbijt krijgen we nog een klein regenbuitje maar dan drijven de laatste wolken weg en is het stralend weer, 28 ºC. We hebben wel een klein privé strandje naast ons terras maar door de storm van de laatste dagen is dat helemaal vervuild met zeewier, door de warmte stinkt dat en dus gaan we bij het grote zwembad zitten. 
Het zwembad ziet er pittoresk uit, gebouwd in een ster met palmen rondom. Het hotel lijkt uitgestorven, we zijn de enige badgasten en hebben de ligbedden voor het uitkiezen, we liggen lekker rustig onder de palmen. 
De enige andere gasten in het zwembad zijn de zeemeeuwen die zo nu en dan wat komen drinken. 

Op het strand, naast het zwembad, zien we ook nog witte reigers en rond het zwembad lopen de nodige hagedisjes, dus genoeg te zien.
Vanuit het zwembad hebben we uitzicht op de zee, waar een zwerm pelikanen weer samen komen vissen. Pas om een uur of drie komen er nog meer badgasten bij het zwembad zitten.
Vanavond gaan we naar downtown St. Petersburg, we wandelen wat langs het waterfront, de haven en de hoofdstraat en eten bij een Italiaans restaurant. De dag is weer voorbij, de blog bijwerken en dan slapen. Morgen gaan we naar Naples.

Dag 32 : Columbus Day

Vandaag is het Columbus Day, veel landen in Noord- en Zuidamerika vieren de verjaardag van Christoffel Columbus van zijn aankomst in groot Amerika, die plaatsvond op 12 oktober 1492 als een officiële herdenkingsdag. Het evenement wordt gevierd als Columbus Day in de Verenigde Staten, als Dia de la Raza in Latijns Amerika en als Discovery day op de Bahama’s. De Amerikanen hebben dan een vrije dag en vieren die om praktische redenen altijd op de tweede maandag in oktober (sinds 1972). Deze dag werd pas in 1937 als federale vrij dag uitgeroepen. Een lekker lang weekend vrij voor de Amerikanen om het einde van de zomer te vieren. 
Het weer is vandaag een stuk beter dan gisteren, half bewolkt en droog, maar we gaan toch weer terug naar de Outlet Mall. Gisteren hebben we pas de helft van de winkels gezien en we zijn nog niet klaar met de verlanglijstjes van onze kinderen, de rest van de reis komen we niet meer zo’n grote Outlet Mall als deze tegen dus we gaan nu nog even door met winkelen. Ondanks dat de Amerikanen vrij zijn vandaag is het een stuk rustiger dan gisteren in de winkels. Om 19:00 uur houden we het voor gezien, moe maar tevreden, gaan we terug naar het hotel. De avond brengen we lekker luierend op de kamer door nadat we onze blog weer hebben bijgewerkt en de diverse mails hebben beantwoord. We gaan vanavond weer een stukje van het vervolg van de reis plannen. 

Dag 31 : St.Petersburg

Als we wakker worden en naar buiten kijken is het druilerig weer, het regent de hele nacht al en de lucht ziet helemaal grijs. Volgens de weerberichten is dit het beeld voor de rest van de dag en wordt er voor de komende dagen ook regen voorspeld, beetje jammer want we gaan nu naar St.Petersburg waar we 3 dagen aan het strand hebben besproken. Onderweg gaat het steeds harder regenen en waait het behoorlijk, dus haast om naar het strand te gaan bij het hotel hebben we niet. In plaats daarvan rijden we maar door naar een grote outlet mall bij Tampa om te gaan winkelen, we hebben tenslotte de kinderen beloofd dat we wat leuke kleding voor ze mee zullen nemen. We zijn niet de enige die op dit idee gekomen zijn want het is er erg druk. Morgen is het ‘Columbus day’ en dat is een nationale feestdag, dat betekent dat de Amerikanen nu een lang weekend vrij zijn en massaal op stap gaan. Daar komt nog bij dat de winkels stunten met extra Columbus day kortingen, dus ook de Amerikanen gaan winkelen in plaats van zonnen, maar eerlijk is eerlijk die kortingen zijn ook voor ons een meevaller. Als om 18:00 uur de winkels gaan sluiten hebben we nog maar de helft van het outletcentrum bekeken. 
We rijden terug naar het hotel dat dit keer een beach resort is, we krijgen een kamer met uitzicht op zee en kunnen vanaf ons terras direct het strand oplopen. Het is inmiddels wel droog geworden maar de zon gaat net onder, misschien dat het morgen beter weer wordt. Bij het hotel is ook een restaurant dus we hoeven niet ver weg voor ons diner vanavond.
Wat we nu wel steeds meer zien is dat de tuinen en entree van de huizen worden versierd met allerlei Halloween attributen. Ook in de winkels wordt (uit commercieel oogpunt) veel aandacht aan dit feest besteed. Halloween is geen officiële feestdag maar wordt wel steeds uitbundiger gevierd in de USA, maar ook in Engeland, Canada en Ierland waar het feest ontstaan is. Het is vooral een feest van de jeugd die zich op 31 oktober zo eng mogelijk verkleden en langs de huizen gaan met uitgeholde pompoenen met lichtjes erin roepen trick or treat (waarbij de keuze aan de bewoner wordt gegeven tussen het uithalen plagerijtje of iets lekkers (meestal snoep) krijgen. Ouderen gaan massaal verkleed naar Halloweenfeesten. De naam “Halloween” is afgeleid van Hollow-e’en, of wel All Hollows Eve, de avond voor Allerheiligen. Van origine is het gebruik van Iers Keltisch afkomst en werd gevierd dat de oogst binnen was en de kwade geesten op een afstand gehouden moesten worden. Het feest is in de negentiende eeuw door Ierse immigranten naar de VS gebracht. In Ierland was de aardappeloogst mislukt, de grote hongersnood decimeerde razendsnel de bevolking en de Ieren begonnen omstreeks 1840 massaal naar Amerika te vluchten. En zoals vaker voorkwam onder migranten: in den vreemde zoekt men contact en steun bij elkaar. Het heimwee naar de roots wordt verzacht in het verder beleven en onderhouden van de eigen feesten en gebruiken. In de VS duikt dan de bekende jack-o'-lantern-pompoen op, die in de hele wereld wellicht het bekendste gezicht van Halloween is, maar voortkomt uit een Ierse legende over de duivel.

Dag 30 : Crystal River - Zwemmen met manatees

Vanochtend gaat de wekker al om 7:00 uur, vroeg naar bed gisteravond is niet gelukt, dus dat was een korte nacht. Jammer genoeg is het vandaag geheel bewolkt en is er storm op komst, maar de tocht op zoek naar manatees gaat wel door. We worden ontvangen met koffie en koeken en krijgen dan eerst een instructiefilm te zien waarin de regels uitgelegd worden. Als we in het water liggen en we zien een manatee moeten we stoppen met zwemmen en mogen alleen nog maar drijven anders zwemmen de manatees weg, we mogen ze niet storen en moeten het initiatief geheel aan de dieren overlaten. We mogen niet hard praten en moeten onze voeten omhoog houden, alleen drijven op buik of rug. Manatees die niet bang gemaakt worden komen dan vanzelf naar je toe, in dat geval mag je ze aaien aan de zijkant van hun kop.  
Als ze het leuk vinden om met je te spelen dan komen ze met hun snuit naar je toe en draaien ze zich op hun rug om zich op de buik te laten krabbelen.  Zodra de manatee wegzwemt mag je er niet achteraan, maar moet hij de kans krijgen zich terug te trekken.
Na deze film krijgen we allemaal een wetsuit aan, we zijn maar met z’n zessen en vertrekken dan naar de boot. Op de boot staat captain Glenn, die ons nog eens haarfijn uit de doeken doet hoe we met manatees moeten omgaan en dat we ze nooit mogen laten schrikken en niet op hun rug of kop mogen aaien. Uit zijn hele verhaal blijkt duidelijk zijn liefde voor de manatees. Hij blijft benadrukken dat we het initiatief aan de dieren moeten overlaten en nooit zelf op ze af mogen gaan. Hij vertelt ons ook dat de manetees een beschermde diersoort is en dat de wildlife inspectors heel nauwgezet controleren. In 1945 was de manetee bijna uitgestorven in Amerika en hebben de zuidelijke staten een beschermingsprogramma gelanceerd gebaseerd op en veilige omgeving waarin van mensen niets meer te vrezen is. De dieren zijn planteneters en van nature heel gemoedelijk en vredelievend. Dankzij dit beschermingsprogramma en de uiterst strenge naleving is het gelukt om het vertrouwen van de manetees  in mensen te herwinnen. Om deze reden is het ook mogelijk om dit soort excursies te organiseren. In Kings Bay, het gebied waar we nu zijn is de populatie in de laatste decennia toegenomen van 700 naar meer dan 5000 dieren. Captain Glenn, afkomstig uit de Everglades, werkt nog steeds mee aan het wetenschappelijk onderzoek naar de mantees en is niet alleen onze kapitein maar ook onze gids en fotograaf. Als we gaan varen hebben we al binnen 20 minuten de eerste manatee gevonden. Captain Glenn gooit het anker uit, dichtbij een boot van zijn collega die al met zijn snorkelaars in het water ligt. Wij trekken ook onze snorkeluitrusting aan en gaan te water. Zodra captain Glenn in het water ligt komt er een manatee naar hem toe, captain  Glenn is zeer verheugd Charlie weer te zien en kroelt met hem. Helaas is het zicht onderwater zeer slecht door de harde wind en kunnen we onderwater maar een halve meter vooruit kijken zodat iedereen dichtbij elkaar zwemt, met 12 mensen van 2 boten, allen met flippers aan, is dat een beetje lastig. 
Toch krijgen we allemaal de kans om Charlie van dichtbij te bekijken en even te aaien. Charlie vindt het reuze leuk en blijft rondjes zwemmen om de groep, tot er nog een paar boten komen dan zwemt de moeder van Charlie weg en gaat Charlie snel achter zijn moeder aan. Captain Glenn neemt ons op de boot mee naar een andere plek op het water waar wij nog veel meer manatees zien, maar inmiddels is de wind nog meer aangewakkerd en mogen wij, mede in verband met de golfslag en het gevaar van snel wegdrijven niet meer het water in, de storm komt nu snel dichterbij en wij moeten terug in opdracht van het walstation.
We hebben nog een uur zwemtijd tegoed en daarom varen we naar de Crystal Spring, daar in een uitloper zijn in de diepte drie bronnen waarmee de Crystal River wordt gevoed. Het water is daar erg helder en captain Glenn neemt ons al snorkelend mee naar de bronnen. Er zijn daar geen manatees maar wel heel veel vissen en er verschijnt plots een hele grote zoetwater krab. Hij leeft bij de bron en komt telkens tevoorschijn als er een groep snorkelaars op bezoek komt. Hij wandelt dan een paar keer heen en weer, zwaait met zijn poten en poseert voor de foto’s. Volgens de medewerkster die de foto’s op een cd zet, staat de krab op bijna alle cd’s van de groepen die bij de bronnen zijn geweest. Als we ons hebben omgekleed krijgen we nog een kop koffie en warme chocomel om weer op te warmen en gaan dan naar huis om te douchen.
’s Middags gaan wij rijden langs de Kings Bay, het was de bedoeling om te zonnen op het strand, maar het is te bewolkt en het waait te hard. We zwerven wat rond in het natuurgebied en waaien lekker uit op het strand. Als het goed is trekt de storm vannacht over en we hopen dat het morgen weer stralend weer is!