Dit wordt dan de laatste vakantiedag van deze reis, maar het wordt wel een hele lange. Om 6:00 uur opstaan, ontbijten met de laatste warme wafel, de spulletjes in de koffer en dan nog snel even langs de Publix supermarkt voor verse broodjes voor onderweg. De reis vandaag is 500 km , ruim 5 uur terug naar Miami. We rijden hoofdzakelijk over de Interstate 95, we gaan er alleen af om te tanken of te picknicken. In het begin is de weg vrij rustig en we rijden lekker door, hoe dichter we bij Miami komen hoe drukker het wordt. De kuststrook is een grote aaneenschakeling van beaches, resorts en hotelparken. Toch zijn we al om 13:30 uur in Miami, we hoeven de auto pas rond 18:00 uur in te leveren dus we hebben de hele middag nog om leuke dingen te doen.
We rijden daarom door naar Miami Beach en gaan wat flaneren op de Ocean Drive, de boulevard van Miami Beach maar misschien ook wel van Amerika. Hier staan de dure hotels, restaurants en hier lopen bekende- en onbekende Amerikaanse jetset om op te vallen en gezien te worden.
We maken een strandwandeling over de immense strandvlakte van Miami Beach. Het is behoorlijk warm, jammer dat de korte broeken al in de koffer zitten. Het is hier ook een heel aparte sfeer met veel bruinverbrande baywatchers, strandtentjes en dure jachten voor het strand. Daarna rijden we rijden nog wat rond en kijken nog even bij de hotels waar we in 2008 gelogeerd hebben en zien weer veel zaken waaraan we goede herinneringen hebben.
We nemen nog een kijkje in Coral Cables, een grote wijk aan de rand van Miami waar de Nouveau Riche woont, werkt, winkelt en uitgaat. Mooie huizen, dure auto’s en erg veel Halloween. We picknicken daar in het park, het zijn de laatste restjes uit de koelbox. Nog een Starbucks koffie en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen van onze huurauto en hem terug te brengen naar Hertz op het vliegveld. We stellen de Neverlost, het navigatie-apparaat van Hertz in op het rental car return adres, maar die laat ons laat zigzaggen en een paar km laat omrijden. Bij het vliegveld aangekomen spreken deze navigatie en de borden met ‘Rental car return’ elkaar tegen, bovendien wordt er stevig aan de weg gesleuteld rondom het vliegveld en rijden we ons steeds weer vast. Als we na een half uur nog steeds in een rondje rijden zetten we onze eigen navigatie in en dan vinden we eindelijk de terminal waar de auto heengebracht moet worden. Het inleveren is op zich is zo gebeurd, na twee minuten zien we “onze” auto wegrijden. We hebben4646 miles gereden en dat is toch nog 7477 km , een flink stuk maar we hebben er dan ook wel 42 dagen over mogen rijden. Om nog even in de cijfertjes te blijven, we hebben in 21 hotels / motels geslapen en hebben 8 staten bezocht op onze rondreis. Maar goed daar sta je dan, met de extra koffer die we hebben gekocht is het nog een heel eind naar de vertrekhal, maar het is er nog rustig en we kunnen onze koffers al heel snel afgeven. Daarna door de douane en dan rest ons alleen nog de wachtkamer bij de gate. Plots zien we aan de bemanning dat we toch met KLM vliegen, op ons E-ticket staat Delta Airlines. Het boarden gaat gesmeerd en we stijgen precies op tijd om 21:30 uur op. 3 Films later, na een doorwaakte nacht in het vliegtuig, landen we een uur te vroeg op Schiphol Airport, we hadden kennelijk wind mee of de gezagvoerder had haast om thuis te komen. Als we onze koffers op de band zien aankomen gaat het mis, één van de koffers komt met uitgeschoven trekstang op de band terecht en bij het naar beneden glijden op onze band, zien we het handvat afbreken. Daarna zien we ook nog dat er een wiel ontbreekt aan de koffer, conclusie de koffer is total loss.
Als we langs de douane in de aankomsthal komen worden we opgewacht door onze dochter met haar vriendinnen met een spandoek : Welkom thuis.
We rijden daarom door naar Miami Beach en gaan wat flaneren op de Ocean Drive, de boulevard van Miami Beach maar misschien ook wel van Amerika. Hier staan de dure hotels, restaurants en hier lopen bekende- en onbekende Amerikaanse jetset om op te vallen en gezien te worden.
We maken een strandwandeling over de immense strandvlakte van Miami Beach. Het is behoorlijk warm, jammer dat de korte broeken al in de koffer zitten. Het is hier ook een heel aparte sfeer met veel bruinverbrande baywatchers, strandtentjes en dure jachten voor het strand. Daarna rijden we rijden nog wat rond en kijken nog even bij de hotels waar we in 2008 gelogeerd hebben en zien weer veel zaken waaraan we goede herinneringen hebben.
We nemen nog een kijkje in Coral Cables, een grote wijk aan de rand van Miami waar de Nouveau Riche woont, werkt, winkelt en uitgaat. Mooie huizen, dure auto’s en erg veel Halloween. We picknicken daar in het park, het zijn de laatste restjes uit de koelbox. Nog een Starbucks koffie en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen van onze huurauto en hem terug te brengen naar Hertz op het vliegveld. We stellen de Neverlost, het navigatie-apparaat van Hertz in op het rental car return adres, maar die laat ons laat zigzaggen en een paar km laat omrijden. Bij het vliegveld aangekomen spreken deze navigatie en de borden met ‘Rental car return’ elkaar tegen, bovendien wordt er stevig aan de weg gesleuteld rondom het vliegveld en rijden we ons steeds weer vast. Als we na een half uur nog steeds in een rondje rijden zetten we onze eigen navigatie in en dan vinden we eindelijk de terminal waar de auto heengebracht moet worden. Het inleveren is op zich is zo gebeurd, na twee minuten zien we “onze” auto wegrijden. We hebben
Als we langs de douane in de aankomsthal komen worden we opgewacht door onze dochter met haar vriendinnen met een spandoek : Welkom thuis.
Eigenlijk is het toch wel weer een heel goed gevoel om thuis te zijn !!!!!!!!!!!!!
















































